หมู่บ้านนี้ยากจนมาหลายชั่วอายุคน กว่าจะส่งเสียให้จื้อหย่วนสอบได้เป็นถึงจอหงวน นับว่าเด็กคนนี้ไม่ทำให้ผิดหวัง กลายเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้กับหมู่บ้าน ไม่อย่างนั้นพอเข้าฤดูใบไม้ผลิปีหน้าก็ไม่รู้จะผ่านพ้นไปยังไง
“พวกท่านรีบลุกขึ้นเถอะ รีบลุกขึ้นเถอะ”
ฟู่จื้อหย่วนรีบเข้าไปพยุงคนทีละคน
เขารู้สึกละอายใจต่อชาวบ้านเหล่านี้ วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะลู่เจ๋อหมิงและเสี่ยวอี้ หมู่บ้านนี้ก็คงต้องลำบากต่อไป
เวินอี้เองก็รีบเข้าไปช่วยพี่จื้อหย่วนพยุงผู้คน ทุกคนต่างตื้นตันน้ำตาคลอ
มีหญิงชาวบ้านคนหนึ่งอดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า
“พอพวกเรามีเงินแล้ว จะให้เด็ก ๆ ไปเรียนหนังสือในเมืองได้แล้วใช่ไหม”
เวินอี้ตอบพลางยิ้มว่า
“ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว”
ลู่เจ๋อหมิงจ้องมองเวินอี้ตาไม่กระพริบ รอยยิ้มของเธอช่างมีพลังดึงดูดคนอื่นได้เช่นนี้เสมอ
ครั้งนั้นที่เขาออกเดินทางไปกับกองกำลังใหญ่ และได้เห็นเธอบนรถโดยสาร เขาไม่ได้ทักทายยิ้มให้เธอเหมือนเพื่อนทหารคนอื่น ๆ แต่รอยยิ้มของเธอดั่งสายลมที่พัดผ่านผิวน้ำในสระน้ำในฤดูใบไม้ผลิ แม้ไม่มีละอองน้ำ แต่ระลอกคลื่นที่แผ่ขยายเป็นชั้น ๆ ก็มิอาจจางหายไปนานแสนนาน
คนที่ร้องไห้หนักที่สุดก็คืออาสะใภ้คนโตกับฉือเหยี่ยวเหนียง อาสะใภ้คนโตเช็ดน้ำตาแล้วพูดกับฉือเหยี่ยวเหนียงว่า
“น้องสะใภ้ ว่าไปแล้วถ้าพี่ฉางซานกับฉางสุ่ยมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักสองสามปีได้เห็นสภาพตอนนี้คงจะดีสักแค่ไหน…”
พ่อของฟู่จื้อหย่วนคือฟู่ฉางสุ่ยเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร มีเพียงฟู่จื้อหย่วนเท่านั้นที่รู้ว่าจริง ๆ แล้วโรคของพ่อเกิดจากอดอยากจนกระเพาะพังแล้วกลายเป็นมะเร็ง