สวี่ซินอี๋ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมแม่ที่ตามใจเธอมาตลอดถึงต้องบังคับให้เธอขอโทษนังชาติต่ำนี้?
ขนาดเมื่อกี้ยังตีเธออีก
ในแววตาของสวี่ซินอี๋วาบผ่านความเกลียดชังสุดขีด ก่อนจะเอ่ยอย่างเสียไม่ได้ว่า:
"ขอโทษ... พอใจหรือยัง?"
เวินอี้ยิ้มบาง ๆ เธอไม่เห็นจำเป็นต้องถือสากับเด็กเลยสักนิด ถึงแม้ว่าสวี่ซินอี๋จะโตไปไม่ใช่คนดี แต่ในเมื่อเธอตื่นรู้ถึงอนาคตแล้ว เธอจะต้องพาถงถงไปให้ห่างไกลจากพวกนั้นแน่
สวี่ซินอี๋ขอโทษเสร็จก็ร้องไห้อย่างน้อยใจ
เวินอี้ไม่มีเวลามารอพวกเธอ จึงยื่นมือไปตรงหน้าเสี่ยวชิง:
"ค่าเสียหาย สามร้อย!"
เสี่ยวชิงข่มความโกรธ นับเงินสามร้อยจากห้าร้อยหยวนที่ลู่เจ๋อหมิงให้เธอส่งให้เวินอี้
"แกได้เปรียบจริง ๆ!"
เวินอี้พับหนังสือรับรองที่พวกเธอเซ็นชื่อแล้วใส่ลงกระเป๋าอย่างดี จากนั้นนับแบงค์ที่เสี่ยวชิงส่งให้ทีละใบ พลางเอ่ยอย่างค่อนข้างย่ามใจ:
"ตอนนั้นแต่งงานกับลู่เจ๋อหมิงก็ว่าได้เปรียบแล้ว ตอนนี้ก็ได้เปรียบอีก? ฉันน่ะไม่อยากได้เปรียบแบบนี้เลย!"
"แล้วทำไมพวกคุณยังต้องยัดเยียดโอกาสนี้ให้ฉันด้วยล่ะ!"
เวินอี้แสดงละครได้แนบเนียนสุด ๆ ว่าตนได้เปรียบแต่ทำเป็นไม่พอใจ จนเสี่ยวชิงแทบกระอักเลือด
เสี่ยวชิงโกรธจนปอดแทบระเบิด
เวลานี้ หัวหน้าจี้ยังต้องขึ้นมาบนเวทีกล่าวอะไรอีกสองสามคำ ให้ครอบครัวในนิคมครอบครัวทั้งหมดเห็นความสำคัญของหน้าที่อบรมบุตรหลาน ต่อจากนี้จะต้องไม่มีพฤติกรรมเช่นนี้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด
คำสรุปของหัวหน้าจี้ไม่กี่ประโยคนี้เหมือนเอามีดมาแทงใส่หัวใจเสี่ยวชิงชัด ๆ