"พูดก็พูดเถอะ แต่จะประมาทเกินไปก็ไม่ได้นะ ข้าว่าเมียของหัวหน้าลู่ไม่ใช่คนที่อยู่เฉยๆ แน่"
ตาเถาหลี่พูดเรียบๆ
"แล้วยังไงล่ะ ลูกชายนางยังถูกเราสั่งขังเดี่ยวไม่ใช่รึไง"
"เราสั่งสอนผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ แต่สั่งสอนลูกชายนางก็ได้นี่ ไหนจะยังประหยัดค่าข้าวได้อีกสองมื้อ..."
แม่เฉินทำหน้าลำพอง
"โอ๊ย รีบไปเถอะ วันนี้ทำกับข้าวดีๆ ไว้ตั้งเยอะ ถ้ากลับช้าเดี๋ยวเย็นชืดหมด"
พูดพลางทั้งสองก็เร่งฝีเท้ากลับ
แต่ทันทีที่มาถึงนิคมครอบครัว บรรดาคนว่างงานที่นั่งรับลมข้างนอกปกติจะเข้ามาทักทายพวกเขาสองสามีภรรยาก่อนใคร แต่คราวนี้กลับมองพวกเขาด้วยสายตาแปลกๆ
ทั้งสองรีบร้อนอยากกลับไปกินของดีๆ เลยไม่ได้ใส่ใจนัก แต่เมื่อมาถึงหน้าประตูบ้านที่เสี่ยวชิงพักอยู่ ก็พบว่าประตูที่เดิมปิดอยู่ถูกเปิดอ้ากว้าง
ทั้งคู่รีบวิ่งเข้าไปในบ้าน ที่เห็นคือภาพไม่น่าดูของโต๊ะที่เต็มไปด้วยไก่ เป็ด ปลา และเนื้อถูกปัดกวาดล้มคว่ำลงพื้น กระจัดกระจายเต็มไปหมด
"ตาเถาหลี่ เกิดอะไรขึ้น ซินอี๋ล่ะ"
ตาเถาหลี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เขารีบเข้าไปในบ้านถามผู้คนที่หลบไปอยู่มุมร่ม
"ใครรู้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้น"
ทุกคนมองหน้ากัน แม้จะไม่ตอบคำถาม แต่สายตาก็มองไปทางบ้านของหัวหน้าลู่เป็นตาเดียว
ตาเถาหลี่รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
"ต้องเป็นตอนที่เราไม่อยู่ ผู้หญิงคนนั้นมาลากตัวซินอี๋ไปแน่ๆ"