"ไม่กินใช่ไหม?"
มองดูอาหารที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เวินอี้ก็โมโหจนท้องอืด
นางไม่ใช่คนที่อดทนได้ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นคนแก่หรือเด็ก แค่มาหาเรื่องนางก็จัดการได้เหมือนกัน
เกิดมาทั้งที ใครมันจะอยากเป็นนางฟ้าแม่พระกันเล่า!
เวินอี้พูดจบอย่างเย็นชา ก็ยกโต๊ะสี่เหลี่ยมเล็กพลิกคว่ำในคราวเดียว จานชามกับข้าวสี่อย่างซุปหนึ่งอย่างบนโต๊ะแตกกระจายเกลื่อนพื้น
ดูจากชามบนโต๊ะก็รู้ว่านี่ไม่ใช่อาหารของเด็กผู้หญิงคนนี้คนเดียวแน่ น่าจะเป็นของตาเถาหลี่ แล้วก็แม่เฉิน พวกเขากินด้วยกัน
ตอนนี้นางมองออกแล้วว่า สองผัวเมียตาเถาหลี่ก็คือหักเอาอาหารของลู่เหยี่ยนโจวไป แล้วพวกเขากับเด็กที่ชื่อซินอี๋หรือก็คือลูกสาวของเสี่ยวชิง ก็กินดื่มของดีๆ กันอย่างเอร็ดอร่อย
มิน่าล่ะเมื่อกี้นางถึงเห็นว่าลู่เหยี่ยนโจวผอมโซเพียงนั้น ทั้งยังเจ็บปวดนักเมื่อเห็นอาหาร
พอเวินอี้เข้ามาก็คว่ำโต๊ะเลย สวี่ซินอี๋ถึงได้รู้ว่าคนเข้าห้องไม่ใช่แม่เฉิน
เด็กสาวมองเวินอี้แล้วตะโกนด้วยความโกรธแค้น:
"นังบ้าที่ไหนมา ไปไสหัวไปไปให้ไกล!"
เวินอี้ถึงได้สำรวจเด็กสาวนี่อย่างละเอียด
สมกับที่หน้าตาจิ้มลิ้ม ปากแดงฟันขาว มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นสาวน้อยออดอ้อนน่าทะนุถนอม
แต่พอคิดไปถึงว่าในอนาคตตัวนางเองจะถูกนางส่งขึ้นสวรรค์ด้วยน้ำมือลูกชายแท้ๆ เวินอี้ก็รู้สึกจากก้นบึ้งหัวใจว่าไม่อาจชอบเด็กนี่ขึ้นมาได้เลย
แถมเด็กนี่ยังไร้มารยาทเสียเหลือเกิน ก่อนหน้านี้นางคิดว่าลู่เหยี่ยนโจวไร้มารยาท แต่ลู่เหยี่ยนโจวถูกนางขังไว้นอกประตูตั้งสองชั่วโมง ก็ยังไม่กล้าเข้ามารบกวนในห้อง พอจะบอกได้ว่าลู่เหยี่ยนโจวไม่ใช่คนที่ช่วยไม่ได้เสียทีเดียว