นี่อู่ชิงชิว...
เด็กหญิงตัวน้อยอายุราวสี่ห้าขวบ เธอคงไม่รู้หรอกว่าเงินหนึ่งเหมาควรซื้อแป้งข้าวโพดได้เท่าไหร่
อู่ชิงชิวตักไปห้าถ้วยแล้วพูดกับเด็กหญิงว่า
"เยอะขนาดนี้เธอถือไหวหรือ นี่แค่ครึ่งเดียวนะ เธอเอากลับไปกินกับยายก่อน ที่เหลืออีกครึ่งรอพี่เลิกงานแล้วเอาไปส่งที่บ้านดีไหม"
เด็กหญิงพยักหน้า กล่าวขอบคุณ แล้วเดินกะเผลกแบกแป้งข้าวโพดจากไป
จากนั้นอู่ชิงชิวก็หยิบเงินหนึ่งเหมาจากกล่องใส่เงิน แล้วหยิบเงินหนึ่งหยวนจากกระเป๋าตัวเองใส่ลงในกล่อง
"เธอนี่เก่งนี่ ทำดีไม่หวังผลตอบแทน จิตสำนึกสูงใช้ได้เลยนะ"
เวินอี้นั่งแทะเมล็ดทานตะวันพลางหยอกเย้า
"อะไรกัน อย่ามาล้อฉันเลย ฉันน่ะได้เงินสิบหยวนที่ไปปล้นคนรวยมาช่วยคนจนจากเธอไง"
"เด็กคนนั้นก็น่าสงสาร พ่อแม่ของเธอไม่รู้ทำไมตอนนั้นถึงได้ตามพรรคซิ่งหมินไปชิงวาน ค่ายทหารตั้งใจจะยึดบ้านพักครอบครัวที่จัดสรรให้คืน แต่พอเห็นที่บ้านเหลือแค่ยายแก่ป่วยติดเตียงกับเด็กคนนี้ ก็สงสารเลยไม่ยึดคืน"
"แต่เธอกับยายแก่หงำเหงอะ ไม่มีรายได้เลยสักนิด ตลอดปีมื้อหนึ่งอดมื้อหนึ่ง แก่นอนป่วยอยู่บนเตียงทำอะไรไม่ได้ อาศัยเด็กเก็บขยะขายเลี้ยงชีวิต"
"ฉันเองก็ไม่มีความสามารถมากนัก ช่วยได้นิดก็ช่วยหน่อยเถอะ"
คนเรานี่ดูแต่ภายนอกไม่ได้จริง ๆ
เวินอี้ถอนหายใจ ตอนเจออู่ชิงชิวครั้งแรกนึกว่าเธอเป็นคนเห็นแก่เงิน ไม่คิดว่ามันจะเป็นแค่ภาพลักษณ์ภายนอก