แม่เฉินถึงจะอ่านหนังสือไม่ออก แต่ฝีมือร้องไห้นางไม่เป็นรองใคร!
พอมาถึงที่ทำการไปรษณีย์ นางก็ฟูมฟายน้ำมูกน้ำตาพรั่งพรู ฟ้องความชั่วร้ายนานัปการของเวินอี้ โดยไม่ยอมให้เจ้าหน้าที่ไปรษณีย์เขียนตามที่นางเล่า
เจ้าหน้าที่ได้แต่จำใจเขียนข้อความสั้น ๆ ว่า:
ซินอี๋เกิดเรื่อง หวังผู้ปกครองรีบกลับ
เมื่อคิดถึงว่าตาเถาหลี่กับแม่เฉินส่งโทรเลขมาสองฉบับภายในเวลาแค่สองสามวัน เจ้าหน้าที่ยังใจดีจัดการส่งแบบด่วนให้อีกด้วย
……
ขบวนรถไฟมุ่งหน้าลงใต้เต็มไปด้วยสีเขียวทหาร
พวกเขานั่งอยู่บนรถไฟมาสองวันเต็มแล้ว
ในตู้รถไฟที่ร้อนอบอ้าวราวกับหายใจไม่ออก ทันใดนั้นก็มีเสียงประกาศดังขึ้น:
"สหายทุกท่านโปรดทราบ สหายทุกท่านโปรดทราบ เนื่องจากภาคใต้มีฝนตกติดต่อกันหลายวัน รางรถไฟข้างหน้าถูกน้ำป่าตัดขาด เจ้าหน้าที่กำลังเร่งซ่อมแซมอย่างเต็มกำลัง ดังนั้นเมื่อถึงเมืองข้างหน้า ขบวนรถไฟจะจอดรอ"
เมื่อฟังประกาศชัดแล้ว จ้าวเสี่ยวกวงแอบมาหาลู่เจ๋อหมิง ถามเสียงเบา:
"พี่ลู่ ว่าข้างหน้ามันเกิดอะไรขึ้นครับ?"
ลู่เจ๋อหมิงมองสายฝนที่เทกระหน่ำนอกหน้าต่างรถไฟ พลางพูดอย่างสงบ:
"ดูท่าทางแล้ว แปดในสิบส่วนจะต้องจอดรอที่เมืองข้างหน้าสักสองวัน"
ตอนนั้นเอง ในตู้รถไฟก็เกิดเสียงฮือฮาและโห่ร้องขึ้น ลู่เจ๋อหมิงหันไปมอง ก็เห็นเสี่ยวชิงปรากฏตัวในตู้โดยสารที่พวกเขานั่งอยู่
เสี่ยวชิงเป็นคนหน้าตาสะสวยแต่แรก พอเพิ่งย้ายมาประจำที่ค่ายทหารก็ดึงดูดสายตาทุกคนไปหมด ถึงจะมีลูกติดแต่ก็มิอาจขวางกั้นไม่ให้นางกลายเป็นแสงจันทร์ขาวในใจเหล่าหนุ่มโสดของค่ายทหารได้