ของเธอ? เหลวไหลสิ้นดี!
"งั้นเหรอ? เธอซื้อมาจากที่ไหน? เท่าที่ฉันรู้ ครีมบัลเล่ต์ไข่มุกที่ห้างสรรพสินค้าในเมืองหลวงไม่มีของพร้อมขายนะ? เธอมีใบเสร็จไหม? เอาออกมาให้ฉันดูหน่อย"
คำพูดของเวินอี้ทำให้ซุนอวี้เฟินหลบตาอีกครั้ง
ยังไม่ทันที่เวินอี้จะพูดต่อ สื่อหนิง ลูกน้องของเธอก็พูดจาโอ้อวดขึ้นมาทันที:
"ของที่พี่ซุนซื้อ ทำไมต้องให้เธอดู? อีกอย่าง ถึงห้างจะไม่มีของ แต่ผู้ตรวจการกู้ก็หาให้เธอได้อยู่ดี ต่อให้อิจฉาก็ทำอะไรไม่ได้ ใครบ้างไม่รู้ว่าผู้ตรวจการกู้หลงรักพี่ซุนของพวกเรา!"
"ใช่แล้ว ไม่เหมือนบางคน พอมาถึงค่ายทหาร สามีก็หลบไปไกล ผู้หญิงที่ชีวิตถึงขั้นนี้ สู้เอาน้ำปัสสาวะจมน้ำตายเสียยังดีกว่า..."
"ฮ่าๆๆๆๆๆ น่าอับอายจริงๆ..."
เมื่อเห็นผู้หญิงพวกนี้ดูถูกทีละคำ เวินอี้ก็รู้สึกเหลือจะทน พวกเธอไม่รู้หรือว่ากู้ชื่อเจี๋ยแต่งงานแล้ว?
ตั้งแต่เมื่อไรที่การเป็นเมียน้อยกลายเป็นเรื่องน่าภาคภูมิ?
เวินอี้ยิ้มเยาะ:
"ได้ อย่าเพิ่งพูดว่ากู้ชื่อเจี๋ยเป็นชายที่มีภรรยาแล้ว แค่คำพูดพวกนี้ ฉันจะรายงานเรื่องความประพฤติของเขาให้เบื้องบนได้ไหม?"
ซุนอวี้เฟินได้ยินก็ร้อนรนขึ้นมาทันที กู้ชื่อเจี๋ยดีกับเธอมาตลอดสองปีนี้ เธอก็ได้ผลประโยชน์มากมาย ถ้าเรื่องนี้ถึงเบื้องบน ทั้งเธอและกู้ชื่อเจี๋ยต่างต้องถูกลงโทษ
"มีภรรยาแล้วเป็นอะไร? ก็แค่รู้จักกับผู้ตรวจการกู้ก่อนพี่ซุนของเราสองปี..."