“อะไรนะ? เครื่องสำอางพวกนี้ตั้งสามร้อยหยวน? นี่มันปล้นชัดๆ!”
“หอมอย่างนี้แล้วทาแล้วหน้าขาวเนียนนุ่ม นี่มันเอาเงินทาหน้าชัดๆ!”
“พี่ชื่อเจี๋ย ฉันไม่รู้เลยว่าของพวกนี้มันแพงขนาดนี้! น้องซินอี๋เป็นคนยื่นให้ฉันเองนะ ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย!”
กู้ชื่อเจี๋ยเองก็ตกใจ ไม่คิดว่าของพวกนี้จะแพงถึงเพียงนี้ ของที่เขาซื้อให้ซุนอวี้เฟินยังแค่สามสิบหยวนเอง
ซุนอวี้เฟินรีบอธิบายให้กู้ชื่อเจี๋ยฟังพลางรีบตัดขาดความรับผิดชอบ
“เธอโกหก ชัดๆว่าเธออยากได้ ฉันถึงให้เธอ”
สวี่ซินอี๋ยังเป็นเด็กอยู่ดี จึงโพล่งเถียงกลับทันที
แต่มันก็พิสูจน์ว่าของของเวินอี้ถูกเธอขโมยไปจริงๆ
ซุนอวี้เฟินอธิบายต่อ
“ของดีขนาดนี้ผู้หญิงคนไหนก็อยากได้ทั้งนั้น! แต่ใครจะรู้ล่ะว่าเธอขโมยมา? รู้ว่าเป็นของขโมยมาต่อยฉันให้ตายฉันก็ไม่ใช้...”
“เอาล่ะ วันนี้เลิกงานแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะหาทางติดต่อตายายของเด็กให้มาคุยแก้ปัญหา”
กู้ชื่อเจี๋ยเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ
สามร้อยหยวนไม่ใช่เงินน้อยๆ ถึงเขาอยากช่วยจ่ายให้ก่อน ในเวลานี้ก็ยังไม่สามารถหาเงินมากมายขนาดนั้นได้ทัน แล้วสวี่ซินอี๋ก็ขโมยของของคนอื่นจริงๆ ตอนนี้เสี่ยวชิงก็ไม่อยู่ ยังไงก็ต้องให้ครอบครัวพ่อแม่ของเสี่ยวชิงออกมา
เขาเหลือบมองซุนอวี้เฟินที่ก้มหน้าน่าสงสารอีกครั้ง เรื่องมันเลยเถิดมาถึงขั้นนี้ นางเองก็หนีไม่พ้นความรับผิดชอบ คงต้องออกเงินอีกครึ่งหนึ่ง
“สหายเสี่ยวเวิน คุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะแจ้งให้ตายายของเด็กมา อย่างช้าพรุ่งนี้เวลาเดียวกันนี้ จะให้คำตอบที่คุณพอใจ”