มองแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยโทสะของเหอหลินที่เดินจากไป เวินอี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึก……
ด้วยความสัมพันธ์ของเธอกับตระกูลลู่ จำเป็นต้องไปแสดงความกตัญญูต่อพวกเขาด้วยหรือ?
คนตระกูลลู่ล้วนเป็นผู้มีอำนาจบารมี หากเธอไปที่ตระกูลลู่ พวกเขาต้องคิดว่าเธอเข้าไปประจบประแจงแน่นอน เธอจะไม่ยอมไปให้เขาดูถูกหรอก
รอจนเหอหลินจากไป ผู้นำอาวุโสจึงนั่งลงบนเก้าอี้ ถอนหายใจแล้วพูดว่า
"เธอนี่นะ ทำให้แม่สามีโกรธขนาดนั้น……"
"ที่จริงพ่อสามีแม่สามีเธอล้วนเป็นคนคบหาง่าย ฉันจะว่าเธอหน่อยนะ เมื่อกี้คำพูดเธอมันรุนแรงเกินไป……"
"ลู่เจ๋อหมิงเป็นสามีของเธอ เธอสาปให้เขาตายในสนามรบได้ยังไง?"
"อีกอย่าง ลูกก็โตขนาดนี้แล้ว จะพูดหย่าตามใจปากได้ยังไง? เธอคิดว่าการหย่าเป็นเรื่องง่ายหรือไง?"
เวินอี้: ……
"ผู้นำคะ ฉัน……"
"ยังเรียกผู้นำอีก?"
เวินอี้: ……
"อารองคะ ฉันกับลู่เจ๋อหมิงที่จริงแล้ว……"
"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เธอเรียกฉันว่าอารอง อารองจะโทรไปด่าไอ้เด็กเวรนั่นพรุ่งนี้ ถ้ามันโทรมาอีกแล้วไม่สนใจเธอ ไม่ต้องให้เธอไปแขวนคอที่บ้านตระกูลลู่หรอก ฉันจะเอาเชือกป่านให้มันไปแขวนคอด้วยมือฉันเอง"
เวินอี้: ……
คิดไม่ถึงว่าอารองคนนี้จะดีมาก สมแล้วที่เป็นผู้นำใหญ่
"เรื่องไปขอโทษตอนบ่ายเธอสบายใจได้ ถ้าเสี่ยวชิงไม่ยอม ฉันจะส่งคนไปคุมตัวมาให้มาขอโทษเธอให้ได้"
“แต่แม่หนู แม่สามีเธอวันนี้ถูกเธอทำให้โมโหจริง ๆ นะ รอเรื่องนี้ผ่านไปแล้ว เธอพาเหยี่ยนโจวไปเยี่ยมท่านบ้าง เป็นผู้น้อยควรขอโทษก็ขอโทษไป พวกเขาไม่ใช่คนผูกใจเจ็บ……”