เมื่อเห็นบาดแผลบนศีรษะของลู่เหยี่ยนโจวรุนแรงขึ้น เลือดไหลอาบใบหน้าลงมา ตาเถาหลี่จึงรีบเข้าไปพยุงเขาขึ้น:
เหยี่ยนโจวเอ๋ย! อย่าไปโกรธยายเฉินเลยนะ ก็เพราะช่วงนี้แกทำผิดร้ายแรงเกินไปจริง ๆ
"วันนี้แกก็เห็นกับตาแล้วว่าแม่ของแกถูกขัง ทุกคนที่ทำผิดควรได้รับโทษ..."
"พ่อของแกกับอาเสี่ยวชิงสอนแกมาหลายปีก็เปล่าประโยชน์ หรือว่าแกไม่ฟังคำสั่งเสียของพวกเขาแล้วงั้นหรือ?"
ได้ฟังตาเถาหลี่พูดเช่นนี้ ดวงตาคู่โตที่ช่วงนี้เริ่มใสซื่อบริสุทธิ์ก็กลับมามืดมนอีกครั้ง
ลู่เหยี่ยนโจวก็กลับกลายเป็นท่าทางซึมเซ่อเหมือนก่อนที่เวินอี้จะมาอีกครั้ง
สวี่ซินอี๋เห็นว่าลู่เหยี่ยนโจวไม่รีบมาขอโทษขอโพย จึงโกรธจนแหกปากตะโกนต่อ:
"ปู่หลี่ ในเมื่อเขายังไม่รู้สำนึก ก็จับเขาไปขังในห้องขังเดี่ยวอีก อย่าให้ปฐมพยาบาล อย่าให้กินน้ำกินข้าว เมื่อไรรู้ตัวว่าผิดเมื่อไรค่อยปล่อยออกมา..."
พูดจบ เด็กสาวก็โกรธจนเดินหนีไป
ตาเถาหลี่กับแม่เฉินต่างก็อยากให้ลู่เหยี่ยนโจวโดนสั่งสอนอยู่แล้ว ก็เพราะช่วงหลายปีมานี้พวกเขามักจะจับบุตรชายของผู้นำลู่เข้าห้องขังเดี่ยวบ่อย ๆ ใคร ๆ ในนิคมครอบครัวจึงต้องยำเกรงพวกเขาสองตายาย
ช่วงนี้ก็แค่เวินอี้หญิงเลวทรามนั่นอยู่ พวกเขาไม่กล้าทำอะไรเขา แต่ตอนนี้เวินอี้หญิงสารเลวนั่นถูกผู้นำลู่สั่งขังไปแล้ว คราวนี้พวกเขากลับมามีอำนาจอีกครั้งแล้ว
ดังนั้น ตาเถาหลี่จึงพูดจาเหตุผลคดโกงที่ฟังดูดีพร้อมกับส่งลู่เหยี่ยนโจวไปที่ห้องขังเดี่ยวของค่ายทหาร