รอบด้านมืดมิด
ลู่เหยี่ยนโจวเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองถูกขังเข้ามานานกี่วันแล้ว!
ก่อนหน้านี้ ครั้งที่ถูกขังนานที่สุดคือสามวันเต็ม แต่ปู่หลี่ก็ยังนำอาหารมาส่งให้ตรงเวลาทั้งสามมื้อ
ทว่าครั้งนี้คงเป็นเพราะเขาทำผิดจริง ๆ นับตั้งแต่ถูกขังมา ประตูห้องขังเดี่ยวก็ไม่เคยถูกเปิดเลย
บาดแผลบนศีรษะไม่รู้ว่าหยุดไหลตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่มันก็ยังเจ็บมาก
ทั้งที่อยู่ในช่วงหน้าร้อนแท้ ๆ เขากลับรู้สึกหนาวเย็นอย่างบอกไม่ถูก...
หลังจากหนาวเย็น เขาก็รู้สึกร้อนมาก และสมองก็ค่อย ๆ เลือนราง
เศษเสี้ยวสติสุดท้ายเพียงแต่บอกเขาว่า เขาทำผิดอีกแล้ว จึงสมควรได้รับบทลงโทษเช่นนี้
เขาไม่เชื่อฟังคำของปู่หลี่และน้องซินอี๋ ดังนั้นเขาจึงผิด
เขาทำให้การอบรมของพ่อและอาเสี่ยวชิงสูญเปล่า ดังนั้นเขาจึงผิด
เขาไม่ควรเข้าใกล้ผู้หญิงอย่างเวินอี้มากเกินไป การเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้นมีแต่ทำให้เขายิ่งผิดมากขึ้นเรื่อย ๆ...
ในที่สุด ท่ามกลางความเสียใจและโทษตัวเองอย่างสุดซึ้ง เขาก็หมดสติไป
......
อีกด้านหนึ่ง เรือนจำสตรี
บาดแผลของอู่ชิงชิวฟื้นตัวเร็วมากภายใต้การดูแลของเวินอี้ เพียงแต่แผลที่แขนต้องใช้เวลาพักฟื้นสักสองสามเดือน
เดิมทีเวินอี้ยังอยากจะดูแลอู่ชิงชิวในเรือนจำอีกสักระยะ แต่ไม่คิดว่าในวันที่สามหลังถูกขัง พอยามเย็น เจ้าหน้าที่ก็มาแจ้งว่าเธอออกไปได้แล้ว
เวินอี้เต็มไปด้วยความงุนงง ลู่เจ๋อหมิงสั่งลงโทษไว้ครึ่งวัน ก็แค่ขังเธอสามวันงั้นหรือ?
ช่างบ้าเสียจริง!
อาหารในเรือนจำแย่จนแทบกินไม่ลง เวินอี้มองอู่ชิงชิวที่กำลังฟื้นตัวขึ้นเรื่อย ๆ แล้วกล่าวว่า: