ว่าไปแล้ว เขาก็ชอบเด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนนี้ขึ้นมาจริง ๆ
เมื่อถึงร้านเสื้อผ้าจวินหรง เด็กสองคนก็วิ่งพรวดเข้าไปในร้านทันที
ลู่เจ๋อหมิงเห็นว่ามีลูกค้าซื้อของอยู่ในร้าน จึงไม่รีบเข้าไป แต่ยืนรออยู่ด้านนอก
ไม่คิดว่าคนเข้าออกร้านนี้จะมากไม่น้อย
ดูท่าใบอนุญาตทดลองกิจการที่เขาใช้ผลงานทางทหารแลกมา หล่อนคงใช้ได้ดีทีเดียว
เมื่อราตรีมาเยือน ลูกค้าในร้านก็ค่อย ๆ ลดลง ลู่เจ๋อหมิงอยากจะรอให้ลูกค้าทั้งหมดออกไปก่อนแล้วค่อยเข้าไป
ตอนนั้นเอง ก็เห็นตาแก่เจ้าเล่ห์หนุ่มหน้าขาวที่เห็นแล้วชวนหงุดหงิดคนนั้น อุ้มเสื้อตัวใหม่ที่ถูกเขากระชากจนขาดเข้ามาในร้านเสื้อผ้า
ลู่เจ๋อหมิง: ……
ไอ้นี่ทำไมเข้าร้านเสื้อผ้าของเวินอี้เหมือนเข้าบ้านตัวเองแบบนั้น?
จากนั้นเขาก็รีบตามเข้าไปในร้านทันที
เข้าไปในร้านแล้วเขาถึงเห็นว่า คนที่ช่วยลูกค้าลองเสื้อขายเสื้อผ้า กลับเป็นป้าวัยห้าสิบกว่า
ส่วนเวินอี้กับสหายอู่ชิงชิวกำลังนับเงินอยู่ในห้องเล็ก ๆ ที่กั้นไว้ด้านหลัง!
ในมือหล่อนมีเงินมากถึงเจ็ดแปดร้อยแน่ะ!
“เวินอี้ เธอไม่รู้หรอก ช่วงนี้มีเพื่อนหญิงในตัวเมืองมากมายที่ได้ยินชื่อเสียงแล้วตั้งใจมาซื้อเสื้อผ้าที่ร้านเราโดยเฉพาะ ดังนั้นร้านในตัวเมืองเปิดเมื่อไหร่ต้องดังเปรี้ยงแน่”
ช่วงนี้เวินอี้ก็สังเกตเห็นแล้วว่า คนที่ป้ายรถเมล์มีมากกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด แถมจักรยานหน้าร้านเสื้อผ้าก็มากขึ้นด้วย
แต่ก่อนในอำเภอมีแค่ร้านสหกรณ์เดียว หน้าร้านสหกรณ์แทบไม่เคยมีใครจอดจักรยานเลย