บ่ายสามโมงกว่า ๆ เวินอี้มาถึงใต้ห้างสรรพสินค้า
มองจากระยะไกลก็เห็นร่างสูงโปร่งของอู่ชิงอวี่
เขาใส่กางเกงสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อดีพิงอยู่กับเบาะหลังของจักรยาน กำลังมองซ้ายมองขวารอเธออยู่
เวินอี้พิจารณาอู่ชิงอวี่อย่างถี่ถ้วน เด็กหนุ่มตรงหน้าอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี ร่างสูงโปร่งแต่ดูบอบบาง กระดุมสองเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตไม่ได้ติด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าอันงดงามซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของวัยหนุ่มแน่น
หน้าตาก็ไม่ต้องพูดถึง คนตระกูลอู่ล้วนมีพันธุกรรมที่ดี
วันที่ไปโรงพัก เธอเห็นอู่ชิงอวี่เหมือนลูกหมาป่าที่กำลังจะแตกหัก ดังนั้นเธอถึงได้รีบสารภาพผิดในวันนั้น เพราะเธอรู้ว่าอีกไม่ถึงหนึ่งนาที อู่ชิงอวี่ก็ต้องระเบิดออกแน่ ๆ เด็กหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้าปีหากไม่สนใจอะไรแล้วเกิดคลั่งขึ้นมา ผลที่ตามมาจะคาดไม่ถึงเลย
แต่หนึ่งปีให้หลัง อู่ชิงอวี่ในตอนนี้ก็ดูเหมือนลูกหมาน้อยน่ารักที่เด็กกว่าจริง ๆ
เมื่อถูกเวินอี้จ้องมอง ใบหน้าของอู่ชิงอวี่ก็แดงขึ้นมา รีบหันหน้าไปอีกทางอย่างลุกลี้ลุกลน
เวินอี้ยิ้ม: ยังเป็นลูกหมาน้อยน่ารักที่เด็กกว่าและขี้อายอยู่เลย
“รอนานหรือเปล่า?”
เวินอี้ถาม
อู่ชิงอวี่ส่ายหัวแล้วรีบตอบ:
“ไม่เลย ผมก็เพิ่งมาถึงครับ”
“พี่ครับ ผมไปเจอร้านหนึ่งที่ถูกใจผมมาก เห็นว่าทุกอย่างก็ลงตัวดี ตอนเที่ยงผมไปพบผู้อำนวยการเขตที่ตรงนั้นแล้ว พอพวกเขาได้ยินว่าเรามีใบอนุญาตทดลองกิจการจะเปิดร้าน เขาก็ให้ราคาที่สมเหตุสมผลมาก หรือจะให้ผมพาพี่ไปดูหน่อย?”
บอกเลยว่าอู่ชิงอวี่อายุไม่มาก แต่ทำงานกลับละเอียดรอบคอบราวกับเข็มร้อยผ้า