"พวกนี้ข้าเป็นคนเห็นก่อนนะ พวกเจ้าอย่าแย่ง!"
เวินเหยียนเป็นคนรักสวยรักงามอยู่แล้ว ตั้งแต่วานนี้ที่เห็นอู่ชิงชิวใส่ปิ่นปักผมนั้น นางก็อิจฉาจนแทบบ้า ดังนั้นทันทีที่ถึงบ้าน นางจึงอดใจรอไม่ไหว รีบไปคุ้ยในกระสอบป่าน
ฉีเฉี่ยวจือเป็นคนที่เห็นแก่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่แล้ว ทุกอย่างในกระสอบล้วนถูกใจนางทั้งสิ้น แต่นางก็ไม่กล้าแย่งกับเวินเหยียน ทว่าเมื่อเห็นเครื่องประดับศีรษะและรองเท้าที่สวยงามเช่นนั้น นางก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปแย่ง
เมื่อเห็นเวินเหยียนกำลังเลือกและแย่งของอยู่ เวินสิงไม่ได้พูดอะไร แต่เมื่อเห็นฉีเฉี่ยวจือกำลังแย่งด้วย จู่ ๆ เขาก็พุ่งเข้าไปตบหน้าฉีเฉี่ยวจืออย่างแรง
แม่แกของเอ็งนะ บังอาจนัก เอาของพวกนี้มาให้หมด!
พูดพลางเขาก็ฉวยปิ่นสีแดงที่ฉีเฉี่ยวจือใช้เวลาแย่งอยู่ตั้งนานมาได้
"ไม่ดูเงาตัวเองบ้าง ดูสิว่าควรค่าแก่การใส่หรือเปล่า?"
ว่าแล้วเขาก็เก็บปิ่นใส่กระเป๋ากางเกงของตัวเอง รอให้ผ่านไปสักสองสามวัน เขาตั้งใจจะเอาปิ่นนี้ไปให้หญิงสาวที่เลี้ยงอาหารพวกเขาทั้งครอบครัวเมื่อวานนี้ มีเพียงสตรีรูปงามเช่นนั้นเท่านั้นที่คู่ควรกับปิ่นอันงดงามนี้
ของในกระสอบป่านนี้ คนตระกูลเวินเลือก ๆ กันไปเอง รองเท้าผ้า ถุงมือ และของอื่น ๆ พวกเขาก็เอามาใส่ได้เอง
ของที่เหลือก็เก็บเข้าห้องไป
"ข้าว่าอู่ชิงชิวขายดีนะ ของพวกนี้ให้เสี่ยวเหยียนเอาไปขายสิ"
เวินเหลียนเชิงพูดขึ้น เสี่ยวเหยียนหน้าตาดี แล้วยังเคยมีประสบการณ์ขายของที่ห้างสรรพสินค้าด้วย จึงเหมาะที่สุดที่จะขายของพวกนี้
ทว่าเมื่อเวินเหยียนได้ยิน ก็ลุกพรวดขึ้นทันที