ค่ำคืนกลางฤดูร้อน สายลมยามราตรีพัดพาไอร้อนระอุที่ยังหลงเหลือ แผ่วผ่านใบไม้บนต้นเพลนที่เรียงรายริมถนน ใบไม้สั่นไหวเบาๆ
ร้านขายของชำเล็กๆ ตรงปากซอยสว่างไสวด้วยแสงไฟ แอร์เป่าลมเย็นฉ่ำหวีดหวิว เป็นสถานที่คลายร้อนที่เยี่ยมยอดที่สุดของย่านเมืองเก่านี้
สองทุ่มตรง ผู้คนเริ่มบางตา นานๆ ทีจะได้สงบเงียบแบบนี้
ข้างชั้นวางของ มีหนุ่มรูปร่างเด่นสะดุดตาคนหนึ่งยืนอยู่
หยวนปั๋วเฉียว อายุยี่สิบสี่ปี ความสูงร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร โดดเด่นจนละสายตาไม่ได้
เขาสวมเสื้อกล้ามรัดรูปสีดำเข้ารูป ต้นแขนเปลือยเปล่าเส้นสายล่ำสันชัดเจน ไหล่กว้างเอวสอบ สัดส่วนดีเยี่ยมไร้ที่ติ
ผมสีแดงเลือดหมูสั้นเกรียนภายใต้แสงไฟอุ่นๆ ดูขบถไร้พันธนาการ หล่อสไตล์อันธพาลสมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็เป็นจุดสนใจของย่านนี้
มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า ก้มตัวเล็กน้อยจัดเรียงน้ำอัดลมแช่เย็นบนชั้น
ในจังหวะนั้นเอง ประตูกระจกก็ผลักออกพร้อมเสียง "กริ๊ง" มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินเข้ามา
ฝ่ายชายทำตัวขอไปที หยิบโค้กสองขวด ถุงยางสองกล่อง ขนมอีกไม่กี่ห่อก็เสร็จ
ส่วนฝ่ายหญิงตั้งแต่ก้าวเข้าประตู สายตาก็เหมือนมีแม่เหล็กดูด ตรึงจ้องหยวนปั๋วเฉียวไม่วางตา
แอบมองอย่างออกนอกหน้า ในตาหมดแล้วซึ่งแฟน มีแต่หนุ่มหล่อ
ทั้งสองเดินอ้อยอิ่งมาที่เคาน์เตอร์
ฝ่ายชายเอ่ยขึ้นเสียงดังแบบไม่คิดมาก: "เถ้าแก่ คิดเงิน"
หยวนปั๋วเฉียวยืดตัวตรง วางของในมือแล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์
เขาแทบไม่เงยหน้า นิ้วเรียวยาวหยิบถุงยางอนามัยสองกล่อง โค้กสองขวด แล้วก็อมยิ้มอีกหนึ่งแท่งใส่ถุงพลาสติกอย่างคล่องแคล่ว
ยังไม่ทันเอ่ยปากบอกราคา ฝ่ายหญิงก็ตัดหน้าพูดกับแฟนหนุ่มข้างตัวด้วยน้ำเสียงหวานหยด:
"คุณออกไปรอข้างนอกก่อนนะ เดี๋ยวฉันจ่ายเอง"
ฝ่ายชายนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็ทำสีหน้าลิงโลดแบบ 'แฟนฉันนี่ช่างรู้ใจจริงๆ' พยักหน้าหงึกๆ:
"ได้ๆ พี่ออกไปสูบบุหรี่รอหน้าประตูนะ"
พูดจบก็เดินดุ่มๆ ออกไปนอกประตู
นี่มันสวรรค์ประทานเลยนะ! ได้ฟรีสำเร็จ เป็นผู้ชนะแห่งรัก!
ทันทีที่ประตูกระจกปิดลง ซูเปอร์มาร์เก็ตก็เงียบสงัด
หญิงสาวชุดเดรสลายดอกหันกลับมา ยันกายกับเคาน์เตอร์เก็บเงิน ปัดปอยผมไปทัดหู มองหยวนปั๋วเฉียวแล้วยิ้ม
"รูปหล่อคะ" หล่อนเอ่ย "วีแชทอะไรเหรอ"
ตอนนี้จิตใจของหยวนปั๋วเฉียวไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ไม่ได้ฟังเลยด้วยซ้ำ
"รูปหล่อคะ?" สาวชุดเดรสลายดอกเห็นเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง จึงเรียกอีกครั้ง "ขอวีแชทหน่อยสิ"
หยวนปั๋วเฉียวได้สติ ดันถุงพลาสติกไปไว้ขอบเคาน์เตอร์ พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย: "แปดสิบแปดบาทครึ่ง สแกนหรือเงินสด"
ฝ่ายหญิงชะงักไปเล็กน้อย คงนึกไม่ถึงว่าเขาจะเย็นชาปานนี้ นี่ไม่ได้ยินหรือตั้งใจกันแน่?
ก่อนมาคงทำใจเตรียมไว้ดีแล้ว เถ้าแก่ร้านโชห่วย หนุ่มมาดกวน ผมแดง ดูเป็นคนที่จีบง่ายมาก
"เรื่องเงินไว้ก่อนสิ! ขอวีแชท ไว้จะได้มาอุดหนุนบ่อยๆ" ฝ่ายหญิงไม่ยอมแพ้ ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด
"อยากได้วีแชทผม?" ในที่สุดหยวนปั๋วเฉียวก็ปรายตามองขึ้น สายตากวาดผ่านใบหน้าเธอแผ่วเบา น้ำเสียงฟังดูไร้อารมณ์
สาวชุดเดรสลายดอกตาเป็นประกาย คิดว่ามีหวัง กำลังจะผงกหัว——
"ได้สิ" น้ำเสียงยียวนกวนประสาทสุดๆ ตรงไปตรงมาและโอหัง จากนั้นก็ยกมือชี้ไปยังแผ่นหลังที่กำลังนั่งยองสูบบุหรี่อยู่นอกประตู
"ผมไม่เอาคนมีแฟนหรอก อยากได้วีแชทผมเหรอ ง่ายนิดเดียว ออกไปบอกเลิกมัน ทำตัวให้สะอาดแล้วค่อยมาหาผม"
สาวชุดเดรสลายดอกชะงักไปพักหนึ่ง คงเพราะถูกเหตุผลนี้ตบเข้าสมอง แต่เสี้ยววินาทีต่อมา หล่อนก็เชื่อจริงๆ
หล่อนคิดว่าหยวนปั๋วเฉียวรังเกียจที่หล่อนมีแฟนจริงๆ ไม่ได้ปฏิเสธตัวหล่อน!
จึงเม้มปากแน่น ฮึดสู้เต็มที่: "ได้! รูปหล่อ รอฉันด้วย!"
พูดจบก็หมุนตัววิ่งออกนอกประตูไป เตรียมสลัดแฟนทิ้งเพื่อหนุ่มหล่อทันที
หน้าร้านโชห่วย
ฝ่ายชายที่เพิ่งได้ฟรีหมาดๆ กำลังสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์ ถูกแฟนสาวฉุดกระชากแล้วเปิดฉากทะเลาะกลางถนน
น้ำเสียงของฝ่ายหญิงแหลมปรี๊ดและเหยียดหยามเต็มที่: "เราเลิกกันเถอะ"
บุหรี่ในมือฝ่ายชายแทบร่วงพื้น: "หา?!"
"ฉันบอกว่าเลิก" สาวชุดเดรสลายดอกพูดทีละคำชัดถ้อย หน้าตาเฉย
"ทุกทีเลย! จ่ายตังค์ยังต้องหลบ! ไม่มีความรับผิดชอบเอาซะเลย ฉันคบกับคุณน่ะได้อะไร!"
ฝ่ายชายอึ้งไปเลย งงเป็นไก่ตาแตก: "ก็เธออาสาจะจ่ายเองไม่ใช่เหรอ ฉันก็นึกว่าเธอรู้จักโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว!"
"เป็นผู้ใหญ่ก็ให้คนที่ควรค่าเห็นสิ! คุณคู่ควรไหมล่ะ? เลิก!"
ทั้งสองยืนทะเลาะกันอย่างนั้นหน้าร้าน ฝ่ายหนึ่งว่าอีกฝ่ายไร้เหตุผล อีกฝ่ายก็ว่าตระหนี่สุดขั้วหัวใจ
เสียงเถียงดังขึ้นเรื่อยๆ จนแมวจรจัดที่ผ่านมาถึงกับเหลียวหลังมามอง
หยวนปั๋วเฉียวพิงขอบเคาน์เตอร์เก็บเงิน มือเดียวล้วงกระเป๋า มองดูละครฝีมือนอกประตูกระจก มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เปล่งเสียงขำในลำคอแผ่วเบา
ทันใดนั้น——
โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นหนึ่งที
เขาก้มดูหน้าจอ สีหน้าระรื่นเรื่อยเฉื่อยเมื่อครู่พลันหุบลงทันที
คิ้วขมวดแน่น เหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งเสียดเข้าสมอง
เขาเก็บมือถือใส่กระเป๋า มือข้างหนึ่งคว้ากุญแจรถที่พาดอยู่บนเคาน์เตอร์ ก้าวขายาวๆ พรวดพราดออกไป
สาวชุดเดรสลายดอกยังง่วนเถียงกับแฟนหนุ่มอยู่ หางตาก็เห็นเงาผมแดงก้าวออกจากร้าน จึงอดไม่ได้ที่จะร้องเรียก:
"รูปหล่อ! ฉันจะเลิกเสร็จแล้ว! รอฉันก่อน! วีแชท..."
หยวนปั๋วเฉียวไม่หันไปมองแม้แต่น้อย ไม่หยุด ไม่ชายตา
เขาเดินตรงไปยังริมถนน ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์คันสีดำที่เช็ดถูสะอาดเอี่ยม ดูเก่าไปบ้าง
สวมหมวกกันน็อค แผ่นบังตาปิดบังคิ้วตา เหลือเพียงแววตาร้อนรน
เครื่องยนต์คำรามสนั่น โดดเด่นเป็นพิเศษในค่ำคืนอันเงียบสงัด
เขาบิดคันเร่ง รถพุ่งตัวทะยานออกไป เส้นผมสีแดงที่เหลือเพียงเงาตามัวพร่าเลือนหายไปในรัตติกาล ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำมันเครื่องเบาบางในสายลม
คำพูดของสาวชุดเดรสลายดอกค้างคาอยู่ในลำคอ สายลมพัดเส้นผมยุ่งเหยิงของหล่อนกระเซอะกระเซิง
ส่วนชายหนุ่มข้างๆ ยังโวยวาย: "เธอจะเอายังไงกันแน่!"
หล่อนหันกลับมา มองหน้าอย่างไม่ยินดียินร้าย: "ก็อย่างที่พูดนั่นแหละ ไปไกลๆ เลย"
ในเวลาเดียวกัน ณ โรงพยาบาลสูตินรีเวชเด็กประจำเมือง
หานปิงนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินเย็นเฉียบ หดตัวกลมดิกเหมือนนกกระทาที่ถูกน้ำค้างแข็งตี
หล่อนกำใบนัดที่ยับยู่ยี่ ข้อนิ้วซีดขาว นึกภาวนาอยู่ในใจ
ครั้งที่สิบแล้วนะ หานปิง ว่ากันว่าไม่เกินสามครั้ง แต่ของเราปาไปเก้าครั้ง ครั้งนี้ถ้ายังไม่สำเร็จอีก เธอก็ยอมรับชะตาไปเถอะ
ประตูห้องตรวจเปิดออกแง้มหนึ่ง มีนางพยาบาลโผล่หน้ามา ไร้อารมณ์: "หานปิงคะ? เข้ามาได้"
หานปิงสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวเข้าไป
หมอผู้หญิงหลังโต๊ะทำงานดูอายุสี่สิบต้นๆ ใส่แว่น ก้มหน้าดูจอคอมพิวเตอร์
หานปิงยื่นใบสั่งยาให้ น้ำเสียงแหบแห้ง เหมือนถูกแสงไฟดูดความชื้นไปจนหมด: "คุณหมอคะ ฉัน...มาขอใบส่งตัว มาทำแท้ง"
หมอรับใบมา กวาดตามองหน้าจอแล้วเงยหน้ามองหล่อนอีกครั้ง คิ้วขมวดเล็กน้อยอย่างไม่ทันสังเกต
"เป็นคุณอีกแล้ว" น้ำเสียงไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการบอกเล่า
"ค่ะ" หานปิงก้มหน้า จ้องปลายรองเท้าผ้าใบของตน
ต่อให้เคยเจอกันมาสองสามครั้งแล้ว หล่อนก็ยังทำตัวสบายๆ ผ่อนคลายไม่ได้สักที
"เอาประวัติคนไข้มาด้วยไหม" หมอถาม
หานปิงรีบควานหาในกระเป๋า มือสั่นนิดๆ กระดาษสองสามแผ่นดังกรอบแกรบ
หมอรับปึกหนาปึกนั้นมา เปิดผ่านไปสองสามแผ่น ถอนหายใจยาว เสียงนี้ในห้องตรวจที่เงียบสงัดฟังดูชัดเป็นพิเศษ
"สาวน้อย เธอนี่... หลายครั้งแล้วนะ?" หมอเลื่อนแว่น แววตามีความระอาที่ผ่านโลกมามาก
"ทุกครั้งก็มีเหตุผลสารพัดที่ทำไม่สำเร็จ ครั้งนี้...ถึงกับแอบออกมาตอนกลางคืน?"
หานปิงไม่ตอบ เป็นการยอมรับโดยปริยาย หล่อนแทบบ้าแล้ว
เก้าครั้ง! ละครยังเล่นแค่ครั้งเดียว แต่นี่ของหล่อนทำเป็นซีรีส์เก้าตอนได้เลย
ชื่อเรื่องก็ 'เด็กในท้องที่ไม่มีทางเอาออก'
เพื่อให้ครั้งนี้ราบรื่น หล่อนตั้งใจถามหมอมาก่อนหน้านี้แล้ว ยืนยันว่าสองทุ่มก็มาตรวจได้
คงคิดไม่ถึงว่า หานปิงที่กลัวความมืดมาตลอด จะเลือกมาทำเรื่องนี้ในตอนกลางคืน
"ก็ได้" หมอถอนหายใจอีกครั้ง กดแป้นพิมพ์สองสามที "ไปตรวจที่ห้องข้างๆ ก่อนนะ รอผลออกมาแล้วค่อยว่ากัน หวังว่าครั้งนี้..."
หล่อนพูดไม่จบ แต่ความหมายมาถึงแล้ว——แค่หวังว่าครั้งนี้ เธอจะทำสำเร็จเสียที
[หมายเหตุสำคัญ]
ที่บอกว่าพระเอกเป็นข่มขืน ฉันอยากแก้ต่างนิดนึงนะ คือครั้งแรกของนางเอกตอนที่คบกับพระเอกแล้วต่างหาก และนางเอกก็มีใจให้เขาด้วยแหละ
แค่พฤติกรรมของพระเอกรับไม่ได้เท่านั้นเอง หลายคนอาจคิดอย่างนั้นตั้งแต่แรกเห็น แต่พระเอกไม่ได้ตั้งใจ แค่เป็นเพราะรัก ถึงตอนแรกนางเอกจะดูอ่อนแอไปหน่อย
แน่นอน ถ้าแก้ต่างไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร แค่พระเอกไม่ได้แย่อย่างที่ทุกคนคิด
ถ้าทำใจยอมรับพล็อตนี้ได้ก็ค่อยเข้ามาอ่าน ถ้าไม่ได้ก็เชิญออกไปเลย
เดิมทีไม่อยากอธิบายอะไรอีกแล้ว แต่เห็นประโยคหนึ่งแล้วทนไม่ไหวจริงๆ
อย่าไปรบกวนนักอ่านคนอื่นของฉันอีกเลยนะ เขาก็แค่คนอ่านนิยายคนหนึ่ง พวกเขาก็อ่านแบบไม่ได้ติดอะไรมากมาย ส่วนคนที่จงใจหาเรื่องมาใส่ร้ายคนอื่น ตัวเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก
อย่ามาทำเป็นคนปกติมีศีลธรรมดีงามเลย
กรุณาอย่าเดาตอนจบกันมั่วๆ อีกนะคะ ไม่ได้เขียนให้พวกคุณที่สูงส่งบริสุทธิ์ผุดผ่องอ่านกัน ฉันมันก็แค่คนบ้าคลั่งมืดหม่นคดเคี้ยว ชอบเขียนอะไรแบบนี้ ก็ขอให้สำรวมปากบ้าง
[มีพระรอง นางเอกรักตัวเอง ตาสว่าง]