[คำแนะนำ โปรดวางใจ โลกนินจาแห่งนี้ไม่เหมือนกับโลกนินจาที่คุณรู้จัก ดังนั้น ก่อนรับชม โปรดทิ้งความรู้พื้นฐานทั้งหมดเกี่ยวกับนารูโตะที่อยู่ในหัวของคุณเสียก่อน คุณสามารถเข้าใจได้ว่า นี่คือโลกคู่ขนานที่แตกต่างจากโลกนินจาโดยสิ้นเชิง]
[นิยายเรื่องนี้ มีการเปลี่ยนแปลงในหลายด้าน รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง การเพิ่มเลือดขั้นจำกัดให้กับบางคน การเปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพเนื่องจากความแข็งแกร่งที่เปลี่ยนไป และการปรับเปลี่ยนบางเซตติ้ง ดังนั้น ดังที่กล่าวไว้ข้างต้น การอ่านนิยายเรื่องนี้ โปรดทิ้งความเข้าใจปกติทั้งหมดที่คุณมีต่อนารูโตะ!!!! จุดนี้สำคัญมาก!!!]
“สไตล์ฮาตาเกะ - จังหวะสายฟ้าฟาด!”
แสงดาบอันเฉียบคมสาดไปทั่วลานฝึกซ้อม ลมดาบฉีกอากาศ ส่งเสียงหวีดหวิวแหลมสูง ฟาดลงบนกำแพงดินหนาทึบที่นินจาอีกคนหนึ่งปล่อยออกมาอย่างไม่เหลือซาก
ในวินาทีที่พลังดาบสัมผัสกำแพงดิน กำแพงดินหนานั้นก็ถูกสับจนแหลกสลายในพริบตา
พลังดาบที่เฉียบคมเช่นนี้ ยากที่จะจินตนาการว่าเกิดจากเด็กห้าขวบที่ถือดาบฝึกหัดของนินจา
ข้างลานฝึกซ้อม อุจิวะเก็นที่พิงราวกั้นมองดูการต่อสู้ประชิดตัวอันดุเดือดกลางลาน มุมปากกระตุกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
พลังดาบแบบนี้............ปรากฏบนเด็กอายุห้าขวบ มันถูกต้องแล้วเหรอ?
แล้วก็.........
ข้างลานฝึกซ้อม ไกที่ดูการสอบเลื่อนขั้นเกะนินของคาคาชิจบ ก็แบกก้อนหินที่หนักเป็นตัน ๆ ไว้บนหลัง วิดพื้นอยู่ตรงนั้น
โลกนินจาใบนี้ มันดูไม่ปกติไปหน่อยหรือเปล่า?
............
ระหว่างที่อุจิวะเก็นกำลังคิดอะไรไม่ออก การต่อสู้กลางลานฝึกซ้อมก็เข้าสู่ช่วงที่ดุเดือดที่สุดแล้ว
คาคาชิเหยียบทรายละเอียดบนพื้นให้แตกกระจาย ร่างพลันพุ่งไปข้างหน้า
ดาบยาวในมือฟันออกไปเป็นเส้นโค้งสีเงินเย็นเฉียบ ชาคระเคลือบคมดาบทันที ทำให้ดาบฝึกหัดธรรมดา ๆ เล่มนั้นถูกห่อหุ้มด้วยประกายไฟฟ้าอันหนาวเหน็บ
สไตล์ฮาตาเกะ - จังหวะสายฟ้าฟาด!
ฟาดลงมาตรง ๆ!
นินจาผู้คุมสอบเบิกตากว้างเล็กน้อย ไม่ถอยกลับแต่กลับรุกเข้าไป ขณะที่เข้าใกล้คาคาชิ ร่างก็เบี่ยงไปด้านข้างอย่างฉับพลัน หลบคมดาบไปได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับยกคุไนในมือขึ้นสกัดขวางไว้!
เคร้ง——!
เสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวาน!
แต่ทว่า ในขณะที่นินจาผู้คุมสอบเตรียมใช้แรงกดดันดาบนินจาของคาคาชิให้เปิดออก มือหินก้อนหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพื้นดินเบื้องล่าง คว้าข้อเท้าของเขาไว้ได้อย่างแม่นยำ
ส่วนคาคาชิที่กำลังต่อสู้ประชิดกับเขาอยู่ตรงหน้ากลับระเบิดออกเป็นควัน “ปัง!” เหลือไว้เพียงกระดาษระเบิดที่ถูกจุดชนวนแล้วติดแน่นอยู่บนคุไนในมือของเขา
“!! เมื่อไหร่ที่ใช้ธาตุดิน!!”
นินจาผู้คุมสอบที่ถูกจับข้อเท้าไว้ตกใจในใจ เขาไม่สังเกตเห็นเลยว่าคาคาชิทำมือปั้นดาวเมื่อไหร่
ชัดเจนมาก ในเวลานี้ ชนะแพ้ถูกตัดสินแล้ว!
“ฉันแพ้”
นินจาผู้คุมสอบสลัดมืออย่างรวดเร็ว ปาคุไนในมือทิ้งขึ้นฟ้า แล้วหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคาคาชิที่เอาดาบนินจาจ่ออยู่ที่แผ่นหลังของเขา
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
กระดาษระเบิดที่ถูกโยนขึ้นฟ้าระเบิดออกทันที
ท่ามกลางเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวหลายครั้ง นินจาผู้คุมสอบก็ประกาศความพ่ายแพ้ของตัวเอง
“ยินดีด้วย นายได้เป็นนินจาอย่างเป็นทางการแล้ว ขอให้นายเป็นคนต่อไป หรือก้าวข้ามเขี้ยวขาวแห่งโคโนฮะให้ได้”
ภายใต้แสงไฟจากการระเบิดของกระดาษระเบิด นินจาผู้คุมสอบกล่าวอวยพรอย่างจริงใจต่อเด็กหนุ่มผมหงอกตรงหน้า
“ฉันขอประกาศ ฮาตาเกะ คาคาชิ สอบวัดระดับก่อนกำหนดผ่าน ได้เลื่อนขั้นเป็นเกะนินอย่างเป็นทางการ!!”
ในเวลาเดียวกัน นินจาที่ทำหน้าที่เป็นกรรมการอยู่ข้าง ๆ ก็ประกาศผลการสอบออกมาอย่างเหมาะสม
“ว้าว”
เมื่อกรรมการประกาศจบ ฝูงชนที่รายล้อมรอบลานฝึกซ้อมก็แตกตื่นขึ้นมาทันที คนเหล่านี้ ล้วนเป็นนักเรียนของโรงเรียนนินจา
มองดูเด็กหนุ่มผมหงอกกลางลานฝึกซ้อม ทุกคนอดที่จะอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้ เข้าเรียนมาไม่ถึงปีก็ยื่นเรื่องขอจบการศึกษาก่อนกำหนด แล้วยังสอบผ่านได้สำเร็จ!!!!
พูดอีกอย่างก็คือ ฮาตาเกะ คาคาชิ สร้างสถิติการจบการศึกษาด้วยอายุน้อยที่สุดของโรงเรียนนินจาได้สำเร็จ !!!
‘ไม่พูดถึงกระดาษระเบิดที่มีอานุภาพแรงเกินไปหน่อยนั่นก่อน การสอบจบการศึกษาเกะนินปกติไม่ควรโชว์วิชาสามร่างอะไรพวกนี้เหรอ? ทำไมถึงได้ใช้ของน่ากลัวแบบนี้ได้ล่ะ?’
ข้างลานฝึกซ้อม อุจิวะเก็นไม่สนใจเสียงโห่ร้องรอบข้าง เงยหน้ามองแสงไฟที่ยังไม่ดับสนิทจากการระเบิดของกระดาษระเบิดอย่างเงียบ ๆ
พลังของกระดาษระเบิดแผ่นนี้ ไม่ปกติแน่นอน ใครกันที่กระดาษระเบิดจะระเบิดได้ห้าครั้งติดต่อกันล่ะ!!!!!”
‘โลกนินจาใบนี้ ดูเหมือนจะห่วยแตกจริง ๆ ว่ะ ให้ตายเถอะ นายจะข้ามเวลาก็ข้ามให้ดี ๆ สิ โลกนินจาก็บิดเบี้ยวอยู่แล้ว ยังจะมาเพิ่มความยากไร้สาระให้ฉันอีก!!’
อุจิวะเก็น เดิมชื่อเฉินเป่ยเซวียน เพราะโต้เถียงกับเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตเรื่องเกมนินจาคาถามือถือใครห่วยแตกกว่ากันบนบ้านสูงสิบแปดชั้นจนเพลิน ถูกกระบะบรรทุกคันหนึ่งที่โผล่มาอย่างกะทันหันทับตาย ข้ามเวลามาสู่โลกนินจา
ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมบ้านสูงสิบแปดชั้นถึงมีกระบะบรรทุกโผล่มาครับ เรื่องนั้นนายไม่ต้องไปสนใจ
ต่างจากการชิงร่างที่โตแล้วของคนอื่น อุจิวะเก็นจำความได้ตั้งแต่ยังเป็นทารก เพียงแต่เพราะร่างทารกบอบบางเกินไป จนกระทั่งอายุสองสามขวบ จิตสำนึกที่บรรจุความทรงจำทั้งหมดไว้ถึงจะตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
เรียกง่าย ๆ ว่า คลายมนต์สะกดในครรภ์? เอาเป็นว่าไม่ผิดมากนักก็แล้วกัน
และในปีที่อายุครบสามขวบตื่นความทรงจำทั้งหมดได้พอดีนี่แหละ อุจิวะเก็นก็พบความผิดปกติของโลกนินจาใบนี้
ส่วนวิธีค้นพบ.............นายพอจะเข้าใจความตกใจตอนเดินเล่นในหมู่บ้านอุจิวะตามปกติหลังกินข้าว แล้วไปเจอซูซาโนเอะขนาดจิ๋วสองร่างถือดาบฟันกันอยู่กลางลานฝึกซ้อมสาธารณะได้ไหม?
นั่นมันซูซาโนเอะนะ!!!
โดยปกติแล้ว ซูซาโนเอะคือความสามารถเฉพาะที่ใช้ได้หลังจากเปิดแชริ่งกันขั้นมังเกเคียวของตระกูลอุจิวะเท่านั้น!
แต่ตอนนี้ มันกลับโผล่มาตรงหน้าต่อหน้าต่อตาแบบนี้ แถมทีหนึ่งยังเป็นสองร่างอีก!!
ถึงแม้จะหดเล็กลงจนดูเหมือนชุดเกราะ แต่ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว อุจิวะเก็นไม่มีทางจำผิดเด็ดขาด นั่นต้องเป็นซูซาโนเอะแน่นอน
ด้วยความคิดที่ว่าอยากรู้ก็ถาม หรือกลัวว่าตัวเองจะโดนวิชาลวงตากลืนเข้าไปโดยไม่รู้ตัว อุจิวะเก็นก็ตรงเข้าไปถามทันที
แล้ว จะมีชาวอุจิวะคนไหนปฏิเสธคำถามของเด็กน้อยตระกูลอุจิวะได้ลงคอเล่า?
หลังจากการสอบถาม อุจิวะเก็นก็ได้รับคำตอบที่ตัวเองต้องการ
แล้ว..........ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ซูซาโนเอะกลายเป็นวิชาที่เรียนได้แค่เปิดแชริ่งกันก็พอแล้ว
และที่พิลึกที่สุดคือ แชริ่งกันแต่ละขั้นที่ใช้ซูซาโนเอะออกมาก็ไม่เหมือนกันอีก ซูซาโนเอะชุดเกราะแบบเต็มรูปแบบที่อุจิวะเก็นเห็นนั่น มีเพียงสามโทมะ ถึงจะเปิดใช้ได้
เอาล่ะ ถือว่าปกติขึ้นมาหน่อย............
เห้อ! ไหนบอกว่าปกติไง!!!!
ช่วงเวลาต่อมา เมื่อเวลาผ่านไป ยิ่งอ่านหนังสือมากรู้เรื่องมากเท่าไหร่ ความเข้าใจเดิมของอุจิวะเก็นที่มีต่อการ์ตูนเรื่อง “นารูโตะ” ก็แตกสลายสิ้น
ยกตัวอย่าง
ตามบันทึกในหนังสือของตระกูลอุจิวะ ตระกูลอาบุราเมะ ยังเล่นแมลงเหมือนในภาคต้นฉบับ เพียงแต่แมลงเปลี่ยนไปนิดหน่อย เช่น แมลงตัวโตเท่าบิจู หรือแมลงที่พ่นไฟ ปล่อยสายฟ้า ใช้วิชานินจาได้ แค่นั้นเอง
ยกตัวอย่างต่อไป
ตระกูลนารา ยังคงเป็นตัวแทนของความฉลาด ยังเล่นเงาเหมือนเดิม เพียงแต่เปลี่ยนไปนิดหน่อย เช่น เคลื่อนที่ในเงาได้ หรือทำให้เงาของตัวเองตัดเงาศัตรูทำให้ศัตรูตายทันที อะไรประมาณนั้น
สรุปก็คือ............โลกนินจาใบนี้ มันไม่เหมือนกับโลกนินจาที่เขารู้จักโดยสิ้นเชิง!
ไม่ใช่สิ จะบอกว่าไม่เหมือนโดยสิ้นเชิงก็ไม่ถูก ที่แน่ ๆ คนที่เขาคุ้นเคยก็ยังเป็นคนเดิม เพียงแต่............ห่วยแตกขึ้นนิดหน่อยเท่านั้นเอง