ช่วงบ่าย
ซารุโทบิ อิจิโนะ พานักเรียนทั้งหมดมาที่สนามฝึก
"ตารางวิชาช่วงบ่ายคือการขว้างชูริเคน และเหมือนเดิม ผลการขว้างช่วงบ่ายจะถูกบันทึกไว้ในระเบียนด้วย"
ซารุโทบิ อิจิโนะ หยิบชูริเคนออกมาหลายดอก แล้วโยนไปที่เป้าไม้ด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมกับเอ่ยปาก
ได้ยินเพียงเสียงดัง ปัง ๆ ๆ ชูริเคนทั้งหมดพุ่งเข้าเป้าตรงใจกลางเป้าไม้พอดี
การแสดงฝีมือครั้งนี้เผยให้เห็นทักษะชูริเคนของซารุโทบิ อิจิโนะ แต่... คิดว่าแค่การขว้างชูริเคนธรรมดา ๆ งั้นเหรอ?
วินาทีถัดมา
"อีกอย่าง จำไว้ว่าตอนขว้างชูริเคนให้ควบคุมปริมาณจักระที่แนบไปด้วย และที่สำคัญ ข้อนี้ก็คิดเป็นคะแนนเหมือนกัน ฉันจะตรวจสอบสภาพจักระที่แนบกับชูริเคนของพวกนายทีละคน"
หลังขว้างชูริเคนเสร็จ ซารุโทบิ อิจิโนะ หยิบชูริเคนอีกดอกออกมา ถือไว้ในมือแล้วเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่พูด ชูริเคนดอกนั้นก็หมุนอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา
จักระที่ไหลเวียน หรือก็คือการแนบจักระไร้ธาตุ
สามารถห่อหุ้มจักระของตัวเองลงบนพื้นผิวของคุไน ดาบ หรือชูริเคนได้โดยตรง เสริมความแข็งแกร่งของอาวุธ เพิ่มพลังตัดเล็กน้อย สิ้นเปลืองต่ำ แต่ต้องการการควบคุมจักระที่แม่นยำสูง
อืม นี่คือหนึ่งในพื้นฐานที่สุดที่โรงเรียนนินจาสอน
ส่วนที่ยากกว่านั้น... ฮึฮึ วิชานินจาระยะไกลแบบกึ่งสำเร็จที่ต้องเรียนรู้วิชาอัญเชิญก่อนถึงจะเรียนได้[วิชาแท้-วิชาแทนกาย]
[วิชาแปลงโฉม]ที่ต้องใช้ร่วมกับการแต่งหน้ากลืนกลายจริง ๆ
และ[วิชาแยกกาย]ที่แทบจะเหมือนกับวิชาแยกเงาของเวอร์ชันดั้งเดิมเลย
อะไรนะ? นายถามว่า[วิชาแยกเงา]คืออะไรงั้นเหรอ? แยกกายจริง ๆ เข้าใจไหมล่ะ อาศัยการทำให้เงากลายเป็นร่างจริงเพื่อให้ได้ร่างแยกหนึ่งร่าง
ข้อดีคือไม่พังง่าย ๆ แค่ถูกแตะก็แตก ต่อสู้ได้ปกติ และตราบใดที่ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็สู้ต่อไปได้เรื่อย ๆ ส่วนข้อเสียก็คือ ถ้าร่างแยกตายก็ตายจริง ๆ แล้วจะไม่สามารถใช้วิชาแยกเงานี้ได้อีกต่อไป
ส่วนวิชาต้องห้ามนั่น... วิชาแยกเงามหามายา อุจิวะเก็นไม่เคยเรียน ไม่รู้รายละเอียดเท่าไหร่ แต่คาดว่าน่าจะแข็งแกร่งมาก ๆ แน่นอน
"เอาล่ะ พักจบ เริ่มจริง ๆ ได้แล้ว"
โยนชูริเคนที่หมุนอยู่บนฝ่ามือทิ้งไปอย่างไม่สนใจ ซารุโทบิ อิจิโนะ ตบมือเรียกความสนใจจากนักเรียนทุกคน แล้วเอ่ยขึ้น
"จำที่ฉันพูดไว้เมื่อกี้ได้ใช่ไหม การฝึกขว้างรอบนี้จะถูกบันทึกคะแนน โดยเฉพาะนาย อุจิวะโอบิโตะ อย่าทำอะไรแผลง ๆ ให้ฉันเห็น อิริอุคาระ เธอมาก่อน"
"ค่ะ"
เด็กสาวผมดำตาสีแดงเอ่ยรับเสียงเบา ๆ เดินออกมาจากกลุ่มไปยืนข้างซารุโทบิ อิจิโนะ
ข้างหน้าเธอมีเป้าไม้อยู่ห่างออกไปร้อยเมตร ส่วนข้าง ๆ เธอมีตะกร้าคุไนฝึกพิเศษวางอยู่
อิริอุคาระหยิบชูริเคนขึ้นมาดอกหนึ่ง วินาทีถัดมา ดวงตาสีแดงของเธอวาววับเล็กน้อย ยกมือสะบัด ชูริเคนในมือพุ่งตรงไปที่เป้าไม้อย่างรุนแรง
จักระที่แนบอยู่บนชูริเคนเกิดเป็นความแหลมคมเฉือนอากาศ แล้วปักลงบนเป้าไม้ในพริบตา
"6 คะแนน แนบจักระ 7 คะแนน ถือว่าใช้ได้ ชูริเคนคือพื้นฐานที่สุดของนินจา วิชาดวงตาภาพลวงตาของเธอ เหมาะกับการใช้วิชามายามากกว่า เธอจะคิดพึ่งดวงตาภาพลวงตาเพื่อกำหนดตำแหน่งเหมือนแชริ่งกันของตระกูลอุจิวะ หรือไบยากันของตระกูลฮิวงะนั้นมันยาก"
มองชูริเคนบนเป้าไม้ ซารุโทบิ อิจิโนะ พยักหน้าเบา ๆ บันทึกคะแนนของอิริอุคาระ แล้วเอ่ยเบา ๆ กับเธอ
"คะ... ค่ะ ขอบคุณอาจารย์"
อิริอุคาระได้ยินดังนั้นก็เขินอายเหลือบมองอุจิวะเก็นแวบหนึ่ง แล้วรีบก้มหน้าลงเอ่ยเสียงเบา
"................."
ถูกมองอย่างไม่เข้าใจสาเหตุ อุจิวะเก็นเงียบไปชั่วขณะ สำหรับที่อิริอุคาระจู่ ๆ ก็มีวิชาดวงตาสีเลือดที่ฟังชื่อก็รู้ว่าเป็นวิชามายาแบบดวงตาไว้เลือดนี่ อุจิวะเก็นยอมรับอย่างสงบมาก
อืม ตอนนี้มีอะไรใหม่ ๆ โผล่มา เขาก็รับได้อย่างสงบหมดแล้ว
"คนต่อไป ไมท์ ไก"
"บึ้ม!!"
หลังเสียงอากาศระเบิด มองดูเป้าไม้ที่ถูกชูริเคนดอกหนึ่ง 'ทุบ' แตก และหลุมเล็ก ๆ ที่จู่ ๆ ก็โผล่บนพื้น คิ้วของอุจิวะเก็นอดไม่ได้ที่จะกระตุก
อืม แค่ขว้างชูริเคนแล้วทำเป็นหลุมนิดหน่อย ก็ปกติ
"0 คะแนนทั้งคู่ คนต่อไป อุจิวะโอบิโตะ"
สำหรับเป้าไม้ที่หัก ซารุโทบิ อิจิโนะ ตบมืออย่างสงบให้คนไปเปลี่ยนอันใหม่ แล้วเรียกคนต่อไปต่อ
"หา! ควบคุมอีกแล้วไม่ได้! ไมท์ ไก อย่างนายจะไล่ตามคาคาชิทันได้ยังไง โอเค ตัดสินใจแล้ว หลังเลิกเรียน ใส่เครื่องเพิ่มน้ำหนักใหม่ แล้ววิ่งกระโดดไปรอบหมู่บ้านโคโนฮะกับพ่อ ห้าร้อยรอบ! ถ้าทำไม่เสร็จก่อนสามทุ่ม ก็เพิ่มซ้อมมือยืนราวรอบหมู่บ้านอีกสองร้อยรอบ!"
พอได้ยินคะแนน 0 ไมท์ ไก ก็ร้องไห้โฮ แล้ววินาทีถัดมาก็กลับมาฮอตอีกครั้ง วิดพื้นสองสามทีตรงนั้น แล้วก็ประกาศแผนฝึกสุดโหดแบบไม่พักผ่อนออกมาทันที
สำหรับเรื่องนี้ อุจิวะเก็นขอบอกว่า ในฐานะเพื่อนร่วมห้องของไมท์ ไก ชินแล้ว
"ในที่สุดก็ถึงตาฉันบ้าง"
โอบิโตะเดินไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น หยิบชูริเคนขึ้นมาดอกหนึ่ง
"คราวนี้ ฉันจะให้พวกนายได้เห็นพลังที่แท้จริงของฉันซะที ฉันแอบฝึกขว้างชูริเคนมานานแล้ว อิอิอิ"
อุจิวะโอบิโตะถือชูริเคนแล้วพุ่งตัวโยนไปข้างหน้าอย่างแรง
"พลาดเป้า 0 คะแนน แต่... แนบจักระ 8 คะแนน"
หันมองเป้าไม้ที่ว่างเปล่า ซารุโทบิ อิจิโนะ เอ่ยอย่างหมดแรง
"เป็นไปไม่ได้!!! ฉันไม่เชื่อ นี่มันอุบัติเหตุ ต้องเป็นอุบัติเหตุแน่นอน! ขอลองอีกครั้ง ไหน ๆ ตอนซ้อมก็โยนโดนตลอดนี่นา"
อุจิวะโอบิโตะได้ยินดังนั้นก็โมโหแล้วโยนชูริเคนอีกดอกออกไป แต่เป้าไม้ก็ยังว่างเปล่าเหมือนเดิม
'ไม่พลาดจริง ๆ ด้วยสินะ......'
อุจิวะเก็นเหลือบมองอุจิวะโอบิโตะ แล้วเลื่อนสายตาไปที่เป้าไม้ที่ว่างเปล่า
ภายใต้คอนแทคเลนส์สีดำ ดวงตาแชริ่งกันหนึ่งดาวเรืองแสงแดงจาง ๆ ถ่ายทอดภาพตอนอุจิวะโอบิโตะขว้างชูริเคนเมื่อครู่เป็นเฟรม ๆ แบบสโลว์โมชั่น
อืม แชริ่งกันหนึ่งดาวของโลกนินจาแห่งนี้มีการมองเห็นแบบไดนามิก และยังทำสโลว์โมชั่นเป็นเฟรม ๆ ได้อีก มันก็สมเหตุสมผลดีนี่นา
ในมุมมองสโลว์โมชั่น ชูริเคนที่อุจิวะโอบิโตะโยนออกไปไม่ได้ชนกับเป้าไม้อย่างแรง แต่ในวินาทีที่ตัวชูริเคนผ่านเนื้อไม้ มันกลับกลายเป็นภาพจาง ๆ ไปเฉย ๆ
นี่คือจุดเริ่มต้นของคามุยเวอร์ชันยังไม่จบการศึกษาของโรงเรียนนินจารึเปล่า? น่าสนใจดี
"ก็ยัง 0 คะแนนเหมือนเดิม โอบิโตะ ใจเย็น ๆ หน่อย อย่าทำให้การเรียนในห้องวุ่นวาย"
เมื่อเผชิญหน้ากับอุจิวะ โอบิโตะที่หยิบชูริเคนขึ้นมาจะลองอีกครั้ง ซารุโทบิ อิจิโนะพูดอย่างจนใจ
"พลาด! พลาด! นี่มันพลาดจริง ๆ นี่นา! นี่ไม่ใช่ฝีมือจริงของฉันสักหน่อยอาจารย์ ขอโอกาสอีกครั้งเถอะ"
อุจิวะโอบิโตะเหลือบมองโนฮาระ รินในกลุ่มฝูงชนอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเดินไปหาซารุโทบิ อิจิโนะ ประนมมืออ้อนวอน