เจียงอินตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น รู้สึกหนักศีรษะและขาอ่อนแรง
นางไม่จามแล้ว ทว่ากลับรู้สึกตัวเบาหวิว ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบอยู่บนปุยฝ้าย
นางกลัวสาวใช้จะรู้ว่าตนไม่สบาย แล้วไม่ยอมให้ออกไปข้างนอก
จึงฝืนทำทีว่ากระปรี้กระเปร่า กินโจ๊กเพิ่มอีกชาม ทั้งยังเลียนแบบพี่ใหญ่ ดื่มชารสเข้มแก้วใหญ่เพื่อให้ตื่นตัว
อาจเป็นเพราะกินอาหารหลายอย่างมากเกินไปตั้งแต่เช้าตรู่ แล้วตามด้วยการปีนเขานานถึงครึ่งชั่วยาม ทันทีที่เจียงอินลงจากเขาหลังออกจากวัด นางก็เริ่มอาเจียน
ท้องไส้ปั่นป่วน ปวดหน่วงเสียดแทงบริเวณท้องน้อย ราวกับมีบางสิ่งอุดกั้นจนไหลออกมาไม่ได้
บนถนนหลวงมีรถม้าไม่มากนัก ผู้ที่สัญจรเส้นทางนี้นอกจากพ่อค้าแล้ว ก็มีชาวบ้านที่มุ่งหน้าไปยังเรือนพักชานเมืองกับวัด
“คุณหนู...”
ปี้เถายกชามของสิ่งหนึ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนใจ
“นี่คือน้ำเชื่อมที่ข้าต้มจากแผงข้างหน้า คุณหนูอาเจียนไปมาก ดื่มสักหน่อยเถิด...”
เจียงอินนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยข้างทุ่งหญ้า หลังอาเจียนไปสองครั้ง นางก็หมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว
นางรับชามจากมือปี้เถา แล้วค่อย ๆ ดื่มน้ำเชื่อมอุ่นจนหมด
ศีรษะมึนงง ท้องก็ยังปวดมาก
แม้จะหยุดอาเจียนชั่วคราวแล้ว แต่ทั้งร่างกลับราวกับป่วยหนัก เพียงลมพัดมา นางก็เหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อ
เมฆดำบนขอบฟ้าปั่นป่วน เสียงฟ้าร้องในฤดูใบไม้ผลิดังเป็นระลอก เจียงอินทอดถอนใจอย่างขมขื่นอยู่ในใจว่า
ไม่น่าหาเรื่องโกรธพี่ใหญ่ขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล จนทำให้พี่ใหญ่เสียใจเลย
สี่วันแล้ว...
คนโชคร้าย พอเคราะห์ซ้ำกรรมซัดแล้วก็มักเจอเรื่องร้ายต่อเนื่องกันจริง ๆ
หญิงสาวลุกขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง มองรถม้าที่อยู่ไม่ไกล แล้วเหลือบมององครักษ์ผู้บังคับรถซึ่งมีสีหน้าซื่อตรง