“หลินโม่ ฉันจะออกไปข้างนอก!”
“เดี๋ยวนี้ ทันที!”
ซูชิงหานกำลูกบิดประตูแน่น ริมฝีปากขยับสั่นเพราะความโกรธ
แต่สายตายังคงจับจ้องไปทางหลินโม่ไม่วางตา
ท่าทางเชิดหน้าชูคอนั้น ทั้งช่วยกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนเมื่อครู่ ทั้งกำลังรอให้หลินโม่ลุกขึ้นมา
แต่หลินโม่ก็ไม่ได้ทำอย่างที่เธอคิดไว้เลย
“ตามใจ”
น้ำเสียงของหลินโม่ไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง
ซูชิงหานมีสีหน้าตกตะลึง จู่ ๆ ก็รู้สึกใจหายขึ้นมา
ความแปลกหน้าที่แผ่ออกมาจากตัวหลินโม่ ทำให้เธออยากถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
แต่ในเมื่อพูดออกไปแล้ว อย่างไรก็ต้องกู้หน้ากลับคืนมาให้ได้
ดังนั้น
ซูชิงหานจึงออกคำสั่งอีกครั้ง
“ฉันจะไปหาฉู่เหยียน นายไปส่งฉัน!”
หลินโม่ลุกขึ้น กวาดตามองซูชิงหานอย่างเฉยเมย
“คุณอยากไปไหนก็ไป นั่นเป็นเสรีภาพของคุณ”
เขาโยนคำพูดของซูชิงหานกลับไปให้เธอ ราวกับกลัวว่าเธอจะฟังไม่เข้าใจ หลินโม่จึงพูดเสริม
“ขับรถไปเองก็ได้ เรียกรถก็ได้”
“นายไม่ไปส่งฉันเหรอ?”
“ไม่ไปส่ง นั่นเป็นเสรีภาพของผม”
ใบหน้าซูชิงหานแดงก่ำ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด
หลินโม่ถึงกับปฏิเสธเธอ แถมยังปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า!
ที่ผ่านมาไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเลย
แต่วันนี้
ผู้ชายคนนี้กลับทำให้เธอเสียหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ความโกรธมหาศาลแทบทำให้ซูชิงหานพังทลาย ผู้ชายตรงหน้าที่เคยรับปากว่าจะจัดงานแต่งงานให้ราบรื่น กำลังท้าทายขีดจำกัดของเธอทีละนิด!
แต่ในวินาทีถัดมา
ซูชิงหานกลับสงบลงอย่างน่าประหลาด
การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่อยากเชื่อ