ซูชิงหานยืดหลังตรง สีหน้าเด็ดเดี่ยว
เห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้ เดิมทีฉู่เหยียนควรจะดีใจแทนเธอ แต่กลับรู้สึกกังวลขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“ของขวัญอะไรเหรอ”
“ตอนนี้ยังบอกไม่ได้หรอก ถึงตอนนั้นคุณก็รู้เอง” ซูชิงหานจงใจอุบไว้ก่อน รอยยิ้มบนใบหน้าดูฝืด ๆ เล็กน้อย
ฉู่เหยียนพยักหน้า
“คิดได้แล้วก็ดี ความรักที่ต่างฝ่ายต่างมุ่งเข้าหากันต่างหาก คือชีวิตที่มีความหมายที่สุด”
ซูชิงหานอยากจะยิ้มต่อ แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน มุมปากก็ยกไม่ขึ้น
แต่การพบกันครั้งนี้ ซูชิงหานก็ยังรู้สึกพึงพอใจมาก
ทุกครั้งที่ได้เจอฉู่เหยียน ความสงบนิ่งที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ มักทำให้คนรอบข้างรู้สึกสงบลงอย่างน่าประหลาด
บางครั้ง ซูชิงหานถึงกับรู้สึกว่าฉู่เหยียนใจเย็นยิ่งกว่าอู่เต๋อเสียอีก
พอนึกถึงอู่เต๋อ
หัวใจของซูชิงหานก็เริ่มหนักอึ้งอีกครั้ง
เรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้อาจเป็นเพราะความเข้าใจผิดและเหตุบังเอิญหลายอย่าง แต่ถึงอย่างนั้น อู่เต๋อก็ถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรมจริง ๆ
“วันแต่งงานคุณไปให้เช้าหน่อยนะ ฉันกลัวว่าถึงตอนนั้นแขกจะเยอะ แล้วจะไม่มีใครคอยดูแลอู่เต๋อกับพวกเขา”
ซูชิงหานพูดออกมาแทบจะตามสัญชาตญาณ
ฉู่เหยียนขมวดคิ้วเรียว “รู้แล้ว อย่าคิดมากเลย วันแต่งงานเธอมีหน้าที่เป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดก็พอ”
“ส่วนอู่เต๋อกับแขกคนอื่น ๆ ก็เหมือนกัน ทุกคนมาร่วมอวยพรด้วยความจริงใจ คงไม่เกิดเรื่องวุ่นวายหรอก”
พอได้ยินฉู่เหยียนพูดแบบนั้น สีหน้าของซูชิงหานก็คลายลงในที่สุด
“ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ ไม่ว่ายังไง ฉันก็รู้สึกว่าอู่เต๋อน่าสงสารมากจริง ๆ”