“หลินโม่!”
“หลิน!”
“ให้ตายสิ! ฉันยังไม่ได้แตะตัวเขาเลยนะ เซียวหาน เห็นหรือเปล่า? เขาล้มเองชัด ๆ!”
เสียงสามเสียงดังขึ้นพร้อมกัน
เว่ยเจอเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปหาหลินโม่
เขาประคองหลินโม่ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง หัวใจของเว่ยเจอเต้นแรงจนแทบพูดไม่ออก
“หลิน อย่าทำให้ฉันตกใจสิ นายเป็นยังไงบ้าง?”
แขนขาของหลินโม่ที่อยู่ตรงหน้าแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
เปลือกตาของเขาหนักอึ้ง แต่ก็ยังพยายามลืมขึ้น
ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง สีหน้าทุกอย่างราวกับแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
เมื่อเห็นสภาพเช่นนั้น ซูชิงหานรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบหายไป ริมฝีปากของเธอขยับไปมา แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
“ยังยืนอึ้งอยู่ทำไม? รีบโทรเรียกรถพยาบาลสิ!”
เว่ยเจอตวาดเสียงต่ำ
ซูชิงหานถึงได้สติกลับมา
เธอล้วงโทรศัพท์ออกมาอย่างลนลาน มือสั่นจนกดปุ่มปลดล็อกไม่ได้
ลองอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็โทรติดศูนย์ฉุกเฉิน
“หลินโม่ อย่าทำให้ฉันตกใจสิ นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“นายต้องไม่เป็นอะไรนะ ไม่อย่างนั้นฉันก็อยู่ต่อไปไม่ไหวเหมือนกัน”
“ฉันจะไม่ทำให้นายโกรธอีกแล้ว ฉันขอโทษ ฉันผิดเองทั้งนั้น ขอแค่นายไม่เป็นอะไร ให้ฉันทำอะไรก็ได้!”
ซูชิงหานทรุดนั่งลงกับพื้น พึมพำไม่หยุด น้ำตาไหลอาบหน้า
ร่างของหลินโม่พิงอยู่กับเว่ยเจอ สีหน้ายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
ห่างออกไปสองเมตร
ซูเฮ่าเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขายกมือขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด
แต่ก็ยังงุนงงอยู่ดี
ให้ตายสิ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่!
เมื่อครู่เขาตั้งใจจะชกต่อยกับหลินโม่จริง ๆ แต่หมัดยังไม่ทันโดนตัว หลินโม่ก็หมดสติไปเสียก่อน
ทั้งที่เป็นเรื่องจริงแท้ ๆ ทำไมแม้แต่ตัวเขาเองยังไม่เชื่อเลยล่ะ?