ความโกรธพลุ่งขึ้นมาจากอก
อู่เต๋อก้าวพรวดไปข้างหน้า
วินาทีถัดมา
ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดไปทั่วร่าง เขาทรงตัวไม่อยู่ ล้มลงกับพื้นทันที!
“พี่อู่!”
“คุณอู่!”
“พี่อู่ เป็นอะไรไป?”
เสียงหลายเสียงร้องขึ้นพร้อมกัน
อู่เต๋ออยากเอาหัวโขกให้ตายไปเสียตรงนั้น!
ให้ตายสิ
คนพวกนี้กลัวคนอื่นไม่รู้หรือไงว่าเขาคือชู้ผู้ชายคนนั้น!
“ไสหัวไป!”
อู่เต๋อจิกพื้นแน่น ใบหน้าซีดเผือด
ขณะที่ทุกคนยังไม่ทันได้พยุงเขาขึ้นมา กลุ่มนักข่าวก็กรูกันเข้ามา
พวกเขาไม่ทันได้ตั้งกล้อง ไม่แม้แต่จะปรับมุมถ่าย ก็รีบร้อนเริ่มสัมภาษณ์เสียแล้ว
“คุณอู่ครับ ขอถามหน่อยครับว่า ความสัมพันธ์ผิดปกติระหว่างคุณกับคุณซูเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไร?”
“รูปที่ถ่ายในงานแต่ง คุณซูเต็มใจถ่ายกับคุณหรือเปล่าครับ?”
“คุณอู่ครับ เมื่อครู่คุณพูดในงานแต่งว่าแต่งงานกับคุณซูไม่ได้ เป็นเพราะมีเหตุจำเป็น หรือจงใจเล่นกับความรู้สึกของผู้หญิงครับ?”
“วันนี้คุณมาร่วมงานแต่งของคุณซู เตรียมใจไว้แล้วหรือเปล่าครับว่าคุณหลินจะจับได้?”
นักข่าวยกไมโครโฟนขึ้นถาม เสียงคำถามดังขึ้นเรื่อย ๆ
คำถามแต่ละข้อทำให้คนถูกถามกระอักกระอ่วนยิ่งกว่าเดิม
อู่เต๋อสั่นเทิ้มขณะลุกขึ้นยืน หลังมือที่กำแน่นจนเป็นหมัดมีเส้นเลือดปูดโปน
“ฉันปฏิเสธการสัมภาษณ์ พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาเปิดเผยเรื่องส่วนตัวของฉันต่อหน้าคนมากมายแบบนี้!”
เสียงทุ้มต่ำของเขาข่มความเดือดดาลในใจเอาไว้ไม่อยู่
“คุณอู่ครับ ในฐานะประธานกลุ่มบริษัท คุณทำเรื่องผิดศีลธรรมเช่นนี้ เคยคิดไหมครับว่าจะทำให้กลุ่มบริษัทสั่นคลอน?”