สีหน้าของซูเหวินเฮาเปลี่ยนไปทันที ความดุร้ายพลุ่งพล่านขึ้นมา
เชียนอวี๋จูรีบหุบปาก ไม่กล้าพูดอะไรเพิ่มแม้แต่คำเดียว
จนกระทั่งสายตาของทั้งคู่สบกันอีกครั้ง บรรยากาศจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี เรื่องอื่นอย่าเข้ามายุ่ง”
หลังได้รับคำเตือนจากซูเหวินเฮา เชียนอวี๋จูก็ขานรับเบา ๆ อย่างระมัดระวัง
ในตอนนั้นเอง
ประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักเปิดออก
ซูชิงหานเดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า
“พ่อคะ พ่อตื่นแล้วหรือคะ ตอนนี้รู้สึกเป็นยังไงบ้าง”
ซูชิงหานรีบเข้าไปข้างเตียงด้วยความร้อนใจ ดวงตาแดงก่ำ
ซูเหวินเฮาหันหน้าไปอีกทาง ไม่สนใจความเป็นห่วงของซูชิงหานแม้แต่น้อย
“เมื่อกี้หมอบอกว่าพอตื่นแล้วให้ดื่มน้ำ พ่อคะ เดี๋ยวหนูไปรินน้ำให้นะคะ”
“ไม่ต้อง! คนต่ำต้อยอย่างฉันไม่คู่ควรจะดื่ม...น้ำที่แกเอามาให้!” ซูเหวินเฮาเดือดดาลจนอกกระเพื่อมขึ้นลง “แกมันตัวน่าขายหน้า ฉันไม่น่าเลี้ยงแกมาเลยจริง ๆ!”
ร่างของซูชิงหานสะดุ้งเฮือก ริมฝีปากสั่นระริก
แต่ลำคอกลับเหมือนมีอะไรอุดตันจนพูดไม่ออก
“แกทำให้ตระกูลซูขายหน้าจนหมดแล้ว แกจงใจใช่ไหม”
“พวกเราเลี้ยงแกมาไม่ง่ายเลย แกตอบแทนพวกเราแบบนี้หรือ”
“แค่ก ๆ ๆ!”
พูดได้เพียงสองประโยค ซูเหวินเฮาก็ไออย่างรุนแรง ใบหน้าแดงก่ำจนแทบหายใจไม่ออก
เชียนอวี๋จูรีบเข้าไปหา พลางลูบหน้าอกเขาเบา ๆ
จากนั้นก็หันไปมองซูชิงหานอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังเช่นกัน
“เซียวหาน ลูกกับหลินโม่ก็รักกันดีอยู่แล้ว ทำไมจู่ ๆ ถึงทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ลูกไปพัวพันกับอู่เต๋อตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!”