สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่อู่เต๋อ ทุกใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทีของคนดูดราม่า
อู่เต๋อหันตัวอย่างสุภาพบุรุษ เสียงมีความรู้สึกผิดปนอยู่เล็กน้อย
“เมื่อกี้ทุกคนก็ได้ยินกันแล้ว เพราะงานเลี้ยงวันเกิดของคุณปู่ หลินโม่เลยเกิดความเข้าใจผิดกับชิงหาน ผมว่าถ้าคุณปู่รู้เรื่องนี้เข้า ท่านคงทุกข์ใจไม่น้อย”
“ผมเลยคิดว่าจะพาชิงหานไปเรื่องชุดแต่งงานให้เรียบร้อย นับเป็นการชดเชยบ้างเล็ก ๆ ของพวกเรา”
“ดังนั้นขอโทษด้วยนะครับทุกคน วันนี้ต้องขอตัว ไว้มีเวลาเราค่อยนัดกันอีก ผมจัดให้สนุกกันแน่นอน”
พูดจบประโยคเดียว
คนที่นั่งอยู่ในห้องก็เริ่มส่งสายตาถึงกันเองแล้ว
พอเสียงของอู่เต๋อจบลง ก็มีคนรีบโต้ตอบเห็นด้วยทันที
“พี่อู่พูดถูกแล้ว เรานี่คิดไม่ครบทุกอย่างเอง ควรจัดการเรื่องสำคัญก่อนจริง ๆ อีกอย่าชุดแต่งงานก็ใส่แล้วใส่เลย ให้ใครดูก็ไม่เหมือนกันตรงไหน”
“ทุกคนนี่ก็คนในกันทั้งนั้น จะนัดเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ได้ตายอะไรถ้าเลื่อนแค่ชั่วโมงเดียว”
“ถ้าให้ฉันพูด หลินโม่นี่ใจแคบจริง ๆ รีบไปกันเถอะ ยิ่งแก้ความเข้าใจผิดเร็วยิ่งดี”
คำพูดของทุกคนไปทางเดียวกันอย่างน่าประหลาด
เห็นด้วยกับข้อเสนอของอู่เต๋อไปพร้อมกัน ยังไม่ลืมขว้างปาคำดูถูกใส่หลินโม่อีกสองสามประโยค
ซูชิงหานกล้ามท้ายตาตึง ขนตาก้มลงอย่างรวดเร็ว
คำพูดของคนพวกนี้ดูเหมือนพูดไร้เจตนา แต่เหมือนเข็มเล็ก ๆ เสียบลงกลางใจเธอทีละเข็ม
ในระยะอึดใจ แก้มของเธอก็ร้อนวาบขึ้นมาอีกครั้ง
ที่นี่ หลินโม่เป็นเพียงฉากหลังที่ล้มเหลว…
อู่เต๋อหันไปมองซูชิงหาน แล้วถามอย่างระมัดระวังอีกครั้ง
“เสี่ยวหาน ขอฉันไปช่วยเธอเช็กไซส์กับดีเทลของชุด หลินโม่อาจจะไม่ได้โกรธขนาดนั้น นะ”
“ก็…”
ดวงตาของซูชิงหานสั่นไหว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พยักหน้าเบา ๆ
ก็แค่ไปยืนยันชุดแต่งงาน ถ้าชุดเหมาะกับตัว ไปกับใครก็ไม่ต่างกันไม่ใช่หรอก
“โอเค งั้นวันนี้ขอจบเท่านี้ก่อน ทุกคนติดต่อกันได้ตลอด”
รอยยิ้มบนใบหน้าของอู่เต๋อสุภาพเนี้ยบ เขาพิเศษตรงที่รอจนทุกคนออกจากห้องหมด จึงเดินออกจากห้องพร้อมซูชิงหาน
ผ่านทางเดินยาว
ฉวยโอกาสที่แสงไฟสลัว มุมปากของอู่เต๋อยกขึ้นเป็นโค้งอย่างพึงพอใจ
วันนี้ ลื่นไหลเว่อร์
ทุกอย่างกำลังเดินไปตามแผน
เงินช่างเป็นของดีจริง ๆ
แค่หลักหมื่นกว่า ๆ ก็ทำให้คนพวกนั้นช่วยพูดให้ตัวเองได้แล้ว
คำว่ามีเงินผีก็หอบเท้ามากระทบไม้ นี่ไม่เคยผิดเลยจริง ๆ
ถ้าไม่มีบรรยากาศพวกนั้นช่วยหนุน ซูชิงหานคงไม่ตอบตกลงให้เขาพาไปลองชุดแต่งงานเร็วขนาดนี้
อู่เต๋อยกแขนขึ้น วางมือลงบนเอวของซูชิงหานอย่างเป็นธรรมชาติ
ทันทีที่สัมผัสผิวของเธอ เส้นประสาททั้งตัวของเขาก็ตึงขึ้นพร้อมกัน อยู่ในความตื่นเต้น กลับมีความรู้สึกเหมือนเมาเหล้าปนอยู่ด้วย
ผิวของซูชิงหานนุ่มละมุนเกินไป แม้จะมีเสื้อผ้ากั้นอยู่ อู่เต๋อก็ยังรู้สึกได้ถึงความนุ่มยืดหยุ่นนั้น
นี่ คือสิ่งที่หาไม่ได้จากผู้หญิงคนอื่น
อู่เต๋ออยากบีบรัดอย่างแรงเดียวจัดเต็ม แล้วฟังเสียงอ้อนออดขุ่นเคืองเล็ก ๆ ของซูชิงหานสักครั้ง…
ถ้าได้แบบนั้นจริง ๆ ตายก็คุ้ม!
ระหว่างที่เผลอเผลอ
ซูชิงหานถอยหลังออกหนึ่งก้าวทันที เสียงสั่นเล็กน้อย
“อู่เต๋อ ขอบคุณนะ”
“ระหว่างเราไม่ต้องพูดพวกนี้หรอก ขอแค่เธอมีความสุข สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ใช่อะไรสำหรับฉันเลย”
อู่เต๋อมองซูชิงหานด้วยดวงตาแสนอ่อนโยน
แต่หัวใจของซูชิงหานกลับอึดอัดขึ้นมาอีกครั้ง
เรื่องความสุข ราวกับห่างไกลจากเธอเหลือเกิน
ถ้าผู้ชายตรงหน้าคนนี้ไม่เคยกลับมา เธอกับหลินโม่บางทีอาจใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปจนจบชีวิต
แต่หลังจากอู่เต๋อกลับมา วินาทีที่ความจริงของบางเรื่องถูกเปิดเผยออกมา เธอก็สิ้นหวังกับหลินโม่หมดใจแล้ว
ในสายตาของเธอ ทุกอย่างมีแค่ขาวกับดำ ไม่มีพื้นที่สีเทาอยู่เลย
แต่หลินโม่ กลับล่วงล้มเส้นตายของเธอ
แม้จะพูดได้ว่าหลินโม่เสียความเป็นมนุษย์ไปแล้วก็ว่าได้
สิ่งที่เขาทำลงไปให้อภัยไม่ได้ ดังนั้นถ้าต้องแต่งงานกับหลินโม่ เธอแน่นอนว่าจะไม่มีความสุข
“อู่เต๋อ ขอบคุณที่อดทนเพื่อหนูนะ วางใจเถอะ หนูจะคืนความยุติธรรมให้เธอแน่นอน!”
“ฟ้าเป็นธรรมหมด หลินโม่ต้องได้รับบทเรียนจากการขโมยผลงานคนอื่นแน่ ๆ!”
“เรื่องนั้น หนูจะตามสืบต่อไป พอได้หลักฐานชัดเจนแล้ว หนูก็…”
คำพูดของซูชิงหานยังพูดไปได้ครึ่งทาง อู่เต๋อก็รีบขัดเสียก่อน
“เสี่ยวหาน ไม่ได้นะ!”
“เธออย่าเพิ่งลงมือเด็ดขาด หลินโม่คิดลึก ปีนั้นเขาจัดการเรื่องนั้นได้ราบเรียบไม่มีรอยตำหนิ แปลว่าเขาก็มีขันตีพอตัวจริง ๆ”
“อีกอย่าง เรื่องผ่านมานานขนาดนั้นแล้ว ฉันก็ไม่อยากตามไล่อะไรแล้ว เพราะงานวิจัยที่เขาขโมยไปก็ถูกใช้เพื่อบ้านซู ฉันให้อภัยเขาได้แล้ว”
พูดถึงตรงนี้ อู่เต๋อพิเศษหยุดจังหวะไว้หนึ่งจังหวะ
“ตอนนี้ ฉันแค่หวังว่าเขาจะยกสิทธิ์ความเป็นเจ้าของของเทคโนโลยีแกนหลักให้เธอ ก็ถือว่าเหมานึกของฉันสมหวังแล้ว”
“ปีนั้นที่บ้านซูเกิดเรื่อง ฉันไม่ได้อยู่ข้างเธอ หลินโม่ขโมยผลงานวิจัยของฉันไป เขาชั่วขนาดไหนก็ตาม แต่เขาช่วยเธอไว้ ก็ถือว่าทดแทนความผิดได้แล้ว”
ใบหน้าของอู่เต๋อเคร่งเครียดคับแค้น คิ้วขมวดแน่น
คำพูดชุดนี้ไหลออกมา ราวกับต้องตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ที่เลือกไม่ลง
ในวินาทีนั้นเอง
สายตาที่ซูชิงหานมองอู่เต๋อเต็มไปด้วยความชื่นชม
ผู้ชายคนนี้ ชั่วขณะหนึ่งดูสูงใหญ่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน
แต่พอนึกถึงความอัดอั้นที่เขาต้องกลืนกลืน ซูชิงหานก็ส่ายหน้าอีกครั้ง
มหาวิทยาลัยที่พวกเขาเรียนนักเก่งนักดีเพียบ จะประสบความสำเร็จทางการวิจัยทางวิชาการนั้นยากเย็นนัก
ผลงานที่ตรากตรำวิจัยมากลับถูกหลินโม่ขโมยไป อู่เต๋อจะเจ็บปวดแค่ไหน?
เขาถึงกับไม่ถือสาหลินโม่เพื่อเธอ
แม้อู่เต๋อจะยอมก็เถอะ แต่เธอก็ไม่มีใจที่จะให้เขาทำแบบนั้น
“เรื่องหนึ่งคือหนึ่ง เรื่องสองอย่างนี้จะเอามาปนกันได้ยังไง?”
“สิ่งที่หลินโม่ทำลงไปมันต่ำช้าเกินไป!”
“แม้ที่ผ่านมาเขาช่วยบ้านซูก็จริง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าภูมิใจอยู่ดี!”
พอนึกถึงพฤติกรรมของหลินโม่ ใบหน้าของซูชิงหานก็ซ่อนความโกรธไว้ไม่อยู่ เหมือนในช่วงที่รู้เรื่องนี้มา เธอมักพูดจาคมคายไม่ยั้งมือ
ไม่ว่าเธอจะอารมณ์ไม่ดีหรือทำเรื่องไร้สาระขนาดไหน หลินโม่ก็จะอดทนรับให้เหมือนเมื่อก่อน
แต่ในสายตาของซูชิงหาน ทุกอย่างบิดเบือนความหมายไปหมดแล้ว
การเสียสละของหลินโม่ ก็เปลี่ยนจากความประทับใจกลายเป็นความขยะแขยงโดยสมบูรณ์
เหมือนตอนนี้
แค่นึกถึงใบหน้าของหลินโม่ ซูชิงหานก็ขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
และท่าทีเล็ก ๆ เหล่านี้ ล้วนตกเข้าตาของอู่เต๋อครบถ้วนไม่มีตกหล่น
เห็นซูชิงหานหน้าแดนด้วยความโกรธ อู่เต๋อจึงเริ่มเปิดปาก
“เสี่ยวหาน คนเราไม่ใช่นักบวช ใครก็มีพลาดได้ ขอแค่หลินโม่ยอมแก้ไข ฉันก็ยังเต็มใจให้โอกาสเขาอีกครั้ง”
“ชื่อฉันมีคำว่าเต๋ออยู่ในตัว ความหมายคือจากใจสู่ความซื่อตรง ความซื่อตรงนำไปสู่คุณธรรม”
“สุภาพชนย่อม… มีคุณธรรมรองรับทุกสิ่ง ครูขงจื๊อก็เคยสอนไว้ว่า ตอบโต้คนทำร้ายด้วยความยุติธรรม ตอบแทนคุณด้วยคุณ ไม่ใช่หรือไง?”
คำพูดที่ไล่เรียงอย่างมีจังหวะจบลง ดวงตาของซูชิงหานเต็มไปด้วยความสะเทือนใจและซาบซึ้ง
อู่เต๋อนี่มันแค่ตอบโต้ด้วยความยุติธรรมตรงไหน เห็นได้ชัดว่าตอบแทนความชั่วด้วยคุณธรรมเสียมากกว่า
ดูที่หลินโม่ใช้ผลงานของเขาปั้นชื่อเสียงทั้งชื่อทั้งเงิน แต่เขากลับเงียบทนอยู่คนเดียว นี่มันกว้างขวางขนาดไหน?
“อู่เต๋อ…”
“พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว” อู่เต๋อยิ้มอย่างสุภาพบุรุษ “ไปร้านชุดแต่งงานกัน ไปจองชุดให้เธอเลย”
“ได้!”
ครั้งนี้
ซูชิงหานตอบรับอย่างเด็ดขาดไม่ลังเล
ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง เธอยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าโดยพลัน
ตั้งแต่ออกจากบ้านมาจนถึงตอนนี้
หลินโม่ไม่ได้โทรมาสักสาย แถมแม้แต่ข้อความเดียวก็ไม่มี
มันก็หมายความได้แค่ว่า
หลินโม่กำลังงอนเธอ
เธอไม่เปิดโปงเรื่องปีนั้น ก็ถือว่าให้หน้าเขาเต็มที่แล้ว ยังจะเอาเปรียบเข้าตัวอีก ยังจะมาหยอกล้อเล่นกับเธออีก!
น่ารำคาญจริง ๆ!
ไฟแค้นลุกขึ้นในใจ ซูชิงหานเร่งฝีเท้าทันที
…
หอพักยวี่จิ้น
หลินโม่นอนบนเตียง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
ตั้งแต่เกิดความรู้สึกแปลก ๆ นั้นขึ้นมา เขาลองหลับตาแล้วค้นหาอย่างเข็มขัดแตกสองครั้ง
ทักษะกับความรู้ยังฝังแน่นในสมอง แต่ภาพการรับรู้ล่วงหน้าเหล่านั้น กลับไม่ยอมปรากฏขึ้นอีกเลยไม่ว่าจะทำยังไง
“เกิดอะไรขึ้น ผิดตรงไหน?”
ถ้าไม่ได้พิสูจน์ความจริงของภาพเหล่านั้นด้วยตัวเอง หลินโม่จริง ๆ จะเข้าใจว่าเป็นภาพหลอนที่เกิดขึ้นหลังจมน้ำ
แต่ทำไมพอลองใหม่ กลับไม่มีภาพออกมาสักภาพ?
หลินโม่พลิกตัวใหม่อีกครั้ง
หลับตาลงอีกครั้ง
กำลังจะลองต่อ
“กริ๊ง กริ๊ง—”
“กริ๊ง กริ๊ง—”
เสียงเรียกเข้ารัวเร็วดังขึ้นอย่างกะทันหัน
ทันทีที่ทำลายความเงียบของห้องนอน!