“ยังยืนบื้ออะไรอยู่?! รีบคารวะนายคนใหม่ของเจ้าเสีย!”
พอเห็นซิลเวอร์ฟรอสต์เดินออกมาแล้วกลับยืนนิ่งไม่ไหวติง เจ้าของทาสก็รู้สึกว่าตนเสียหน้าต่อหน้าเจิ้งหยวนทันที
สีหน้าเขาพลันเคร่งขรึม มืออีกข้างชักแส้หนังจากเอวออกมา
ข้อมือสะบัดปลายแส้ฟาดอากาศดังเพียะ ดูท่ากำลังจะหวดลงบนตัวซิลเวอร์ฟรอสต์
หากแส้ฟาดโดนเข้า ด้วยสภาพหิวโซและอ่อนแรงของซิลเวอร์ฟรอสต์ในตอนนี้ เธอคงล้มฟุบลงกับพื้นตรงนั้นแน่
แต่แส้ยังไม่ทันฟาดลงมา เสียงตวาดเย็นชาของเจิ้งหยวนก็ดังขึ้น
“ทำอะไร?!”
“กล้าตีทาสของข้า?! ข้าอนุญาตแล้วหรือ?!”
อากาศพลันแข็งค้าง
เจ้าของทาสสะดุ้งกับเสียงตวาด ข้อมือสะบัดอีกครั้ง แส้เฉียดตัวซิลเวอร์ฟรอสต์ไปเพียงนิดเดียว
แต่กลับเหวี่ยงวกมาฟาดใส่หน้าตัวเอง
ใบหน้าแสบร้อนเจ็บปวด ทว่าเจ้าของทาสไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจ
แส้ครั้งนี้ยังทำให้เขาได้สติกลับคืนมาอีกด้วย
ในที่สุดเขาก็นึกขึ้นได้
เมื่อครู่ตนมัวแต่เห็นแก่เงินจนหน้ามืด ลืมไปเสียสนิทว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ถึงได้กล้าฉวยโอกาสขึ้นราคาโก่งเพิ่มอีกหนึ่งหมื่นเหรียญทอง
บนดาวตี้เย่า ใครบ้างไม่รู้ว่าองค์ชายเจิ้งหยวนวางอำนาจบาตรใหญ่ ทำตามอำเภอใจ?
นอกจากพี่สาวสองคนนั้นแล้ว ทั่วทั้งจักรวรรดิก็ไม่มีใครกดเขาอยู่!
ยังจะกล้าสะบัดแส้ต่อหน้าเขาอีกหรือ?
ตายยังไม่รู้เลยว่าตายอย่างไร!
“ตุ้บ!”
ขาเจ้าของทาสอ่อนยวบ ทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้น แส้หนังในมือหล่นตามลงมา เขาก้มศีรษะโขกพื้นรัว ๆ จนหน้าผากเลือดซิบ
“องค์ชายโปรดไว้ชีวิต! องค์ชายโปรดไว้ชีวิต! ข้าน้อยตาถั่ว! ข้าน้อยสมควรตาย!”
เจ้าของทาสคนอื่น ๆ รอบข้างเห็นดังนั้นก็พร้อมใจกันถอยหลังสามก้าว เว้นระยะห่างจากคนที่คุกเข่าอยู่ กลัวว่าอีกเดี๋ยวเลือดจะกระเด็นมาเปื้อนตัว
เจิ้งหยวนมองเขาจากที่สูง มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา
หึ ๆ นี่ไม่ใช่ยื่นหลักฐานมัดตัวให้ถึงมือข้าด้วยตัวเองหรอกหรือ?
เอาคืนได้ไวจริง ๆ
“จิ๊”
เขาเอ่ยอย่างเชื่องช้า
“อย่างไรข้าก็เป็นถึงองค์ชายแห่งจักรวรรดิ ทาสของข้าก็เป็นหน้าเป็นตาของข้า เจ้ากล้าตีเธอ ก็เท่ากับตบหน้าข้านั่นแหละ”
ทุกถ้อยคำที่เขาพูดเพิ่มขึ้น เหงื่อเย็นบนใบหน้าเจ้าของทาสก็ยิ่งไหลมากขึ้น ร่างที่คุกเข่าอยู่สั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ
“เดิมทีวันนี้ข้ามาซื้อสาวน้อยเผ่าหมาป้าสักคน กำลังอารมณ์ดีแท้ ๆ”
เจิ้งหยวนถอนหายใจ ทำท่าราวกับเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง
“แต่เจ้าดันหาเรื่องข้า จนทำอารมณ์ดี ๆ ของข้าพังหมด เจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี?”
เจ้าของทาส: “ว้าว้าว้าว้าว้าว”
เจิ้งหยวนเลิกคิ้ว “หือ? ทำเสียงเหมือนไก่แม่ลูกอ่อนหรือ? ต่อให้เจ้าใส่กางเกงเอี๊ยม ข้าก็ไม่ปล่อยเจ้าไปหรอก”
พูดถึงแล้ว ชื่อเสียงของคุนก่อนที่ข้าจะทะลุมิติมาเหมือนจะพลิกกลับไปในทางที่ดีขึ้นแล้วนี่?
ซิลเวอร์ฟรอสต์ก้มหน้ายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอมองเห็นเพียงท่อนล่างของเจิ้งหยวน แต่ทุกคำกลับดังชัดเข้าหู
จบเห่แล้ว
ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่านายคนนี้เป็นคุณชายเสเพล ชะตากรรมของเธอคงต้องน่าอนาถแน่
แต่ทำไมล่ะ?
ทำไมเขาถึงดูเหมือน...กำลังปกป้องเธออยู่?
หูหมาป่าของซิลเวอร์ฟรอสต์ขยับเบา ๆ เป็นครั้งแรกที่หัวใจเกิดความสับสนขึ้นมาเล็กน้อย
เจิ้งหยวนเหลือบมองสาวน้อยเผ่าสัตว์ผมสีเงินที่ยืนอยู่ข้างกาย
พรสวรรค์ระดับเอสเอสเอส แถมยังแปลงร่างเป็นหมาป่าน้ำแข็งจันทราเงินได้ พลังต่อสู้สูงลิ่ว แต่หน้าตากลับน่ารักขนาดนี้
รักเลย รักแล้ว! โดยเฉพาะหูหมาป่าน้อยคู่นั้น ยังขยับได้ด้วย!
ต้องรีบพิชิตใจให้ได้โดยเร็ว
“อย่ายืนอยู่ตรงนั้นสิ”
เจิ้งหยวนกวักมือเรียกเธอ
“ตอนนี้เจ้าเป็นคนของข้า มายืนข้างข้า คนเมื่อครู่เกือบตีเจ้าอยู่แล้ว ยังไม่รู้จักสู้กลับอีก ทำองค์ชายอย่างข้าขายหน้าหมด”
ร่างซิลเวอร์ฟรอสต์แข็งเกร็ง เธอลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนขยับไปยืนข้างเจิ้งหยวนทันที
เจิ้งหยวนพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นหันกลับไปมองเจ้าของทาสที่คุกเข่าอยู่ รอยยิ้มพลันสดใสเป็นพิเศษ
“แม่ไก่เฒ่า เจ้าคิดว่าอารมณ์ขององค์ชายอย่างข้ามีค่าเท่าไร?”
เจ้าของทาส: “...”
ท้ายที่สุด เจิ้งหยวนก็ซื้อซิลเวอร์ฟรอสต์มาในราคา ติดลบหนึ่งแสนเหรียญทอง
หมายความว่าอย่างไร?
หมายความว่าเจ้าของทาสไม่เพียงไม่ได้กำไรแม้แต่เหรียญเดียว แต่ยังต้องจ่ายเงินให้เจิ้งหยวนอีกหนึ่งแสนเหรียญทองด้วย
เจ้าของทาสโอนเงินทั้งน้ำตา ก่อนมองเจิ้งหยวนพาซิลเวอร์ฟรอสต์เดินจากไป
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าองค์ชายผู้นี้ไม่ได้มาซื้อทาส แต่เห็นชัด ๆ ว่ามาปล้นกัน!
……
ด้านนอกตลาดทาส รถเหาะลอยฟ้าหรูหราลำหนึ่งจอดนิ่งอยู่ริมถนน
ซิลเวอร์ฟรอสต์เดินตามหลังเจิ้งหยวนอย่างยอมจำนน ฝีเท้าซวนเซ แววตาว่างเปล่า
สิ่งที่รอเธออยู่คงเป็นความตายหลังจากถูกทรมานสินะ
เธอไม่สนใจแล้ว
ตั้งแต่วันที่ครอบครัวถูกประหาร เธอก็ควรตายไปแล้ว
แต่ในเวลานั้นเอง
“องค์ชายสาม!”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง ทำเอาหนังศีรษะเจิ้งหยวนชาวาบ
ทั้งที่เป็นเสียงผู้ชายแท้ ๆ กลับดัดเสียงจนจริตชาชงเขียวเช่นนี้ แถมยังจงใจลากเสียงสูงท้ายประโยค ฟังแล้วขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ฝีเท้าเจิ้งหยวนชะงัก ภาพคนคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติ
หลานจิ่น ลูกชายตระกูลหลานซึ่งเป็นตระกูลขุนนางชั้นผู้น้อยบนดาวตี้เย่า
เป็นเพื่อนชายคนสนิทของไป๋ฮวาฮวา ผู้ชายจริตหญิงสายชาชงเขียวตามตำรา
เจ้าของร่างคุณชายตัวปลอมเคยตามตื๊อไป๋ฮวาฮวา หญิงชาชงเขียวจากตระกูลไป๋ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางชั้นผู้น้อยอย่างหนัก
หลานจิ่นผู้นี้อ้างว่าเป็นเพื่อนชายคนสนิทของไป๋ฮวาฮวา คอยใช้ข้ออ้างว่าจะช่วยเจ้าของร่างตามจีบเธอเพื่อหาผลประโยชน์จากเจิ้งหยวนอยู่ทุกวัน
วันนี้ขอรถ พรุ่งนี้ขอนาฬิกา มะรืนก็เอาบัตรวีไอพีของเจิ้งหยวนไปใช้จ่ายในบาร์เกย์ รูดใช้เงินได้อย่างสบายใจเฉิบ
แถมยังเหมือนกับไป๋ฮวาฮวา ไม่มีผิด มองเจ้าของร่างคุณชายตัวปลอมต่ำต้อยถึงกระดูก แค่เห็นเป็นกระเป๋าเงินโง่ ๆ คนหนึ่งเท่านั้น
เรื่องนี้คนในแวดวงชนชั้นสูงต่างรู้กันทั่ว
และยังเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ครอบครัวไม่ชอบคุณชายตัวปลอมหลังคุณชายตัวจริงกลับมา
องค์ชายแห่งจักรวรรดิแท้ ๆ กลับถูกผู้ชายชาชงเขียวจากตระกูลขุนนางชั้นผู้น้อยกับหญิงชาชงเขียวปั่นหัวจนหัวหมุน ทำให้ราชวงศ์ขายหน้าหมด
ทำไมถึงมาเจอกันที่นี่ได้?
เจิ้งหยวนยังไม่ทันหันกลับไป ซิลเวอร์ฟรอสต์ที่ยืนข้างกายก็เซวูบขึ้นมาเสียก่อน
เธอไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว แถมยังถูกไฟฟ้าช็อตซ้ำแล้วซ้ำเล่าขณะอยู่ในกรง ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผล ฝืนทนอยู่ได้ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายเท่านั้น
พอเดินออกจากตลาดทาส จิตใจที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง ขาอ่อนยวบ ร่างทั้งร่างพลันโถมไปข้างหน้า!
จบเห่แล้ว
ซิลเวอร์ฟรอสต์หลับตาลงอย่างยอมจำนน
เพิ่งออกจากตลาดทาสก็เป็นลม ผู้ซื้อคงคิดว่าเธอเป็นของมีตำหนิ จากนั้นก็จะทรมานเธอหนักกว่าเดิม แล้วฆ่าทิ้ง...
แต่พื้นเย็นเยียบที่คิดว่าจะกระแทกใส่กลับไม่มาถึง
สิ่งที่รับร่างเธอไว้คืออ้อมกอดอุ่นนุ่ม
ซิลเวอร์ฟรอสต์ลืมตาขึ้นอย่างงุนงง มองชายหนุ่มที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมผ่านใบหน้าซึ่งยังสวมที่ครอบปากกันกัดอยู่
นายคนใหม่?!
ร่างของเธอยังคงสั่นเทา ดวงตาเรียวตั้งซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าหมาป่าเต็มไปด้วยความสับสนและไม่อยากเชื่อ
เจิ้งหยวนอุ้มสาวน้อยเผ่าสัตว์ไว้ในอ้อมแขน ใจฟูสุด ๆ
ล้มได้ถูกจังหวะจริง ๆ!
นี่มันเหมือนง่วงแล้วมีคนส่งหมอนมาให้ชัด ๆ!
ร่างสาวน้อยหมาป่าในอ้อมแขนนุ่มนิ่ม สัมผัสเด้งดึ๋ง เนินอกอวบอิ่มสองข้างแนบกดกับท่อนแขนเขาอย่างเต็ม ๆ น้ำหนักไม่น้อยเลย
โดยเฉพาะหูหมาป่าสีเงินคู่หนึ่งที่ตั้งชันพรึ่บขึ้นเพราะตื่นเต้น ประกอบกับดวงตาที่ดูอ่อนแอไร้ที่พึ่งและที่ครอบปากกันกัดสีดำบนปาก
ถูกใจสุด ๆ!
ฉากวีรบุรุษช่วยสาวงามแบบนี้ ไม่ใช่เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติหรอกหรือ!
แต่ข้างหูกลับมีเสียงแมลงวันน่ารำคาญดังไม่หยุด
“องค์ชายสาม ในที่สุดก็หาท่านเจอเสียที”
หลานจิ่นบิดเอวเดินเข้ามา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง ไม่เห็นเจิ้งหยวนอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย
“ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ ที่แบบนี้ไม่เหมาะกับฐานะของท่านเลยสักนิด ถ้าฮวาฮวารู้เข้า เธอต้องยิ่งรังเกียจท่านแน่”
เจิ้งหยวนเหลือบมองเขา
หลานจิ่นกำลังยกมือปิดจมูก กวาดตามองสภาพแวดล้อมโดยรอบด้วยสีหน้ารังเกียจ ราวกับเหยียบขี้หมามา โดยไม่ทันสังเกตแววตาเย็นชาของเจิ้งหยวนเลย
“องค์ชายสาม ท่านควรหัดเรียนมารยาทให้ดีนะ”
หลานจิ่นยังคงพูดจ้อไม่หยุด “ดูฮวาฮวาสิ ทุกวันสง่างามและสูงส่ง ราวกับเจ้าหญิง! แล้วดูท่าน...”
สายตาของเขาเลื่อนไปยังซิลเวอร์ฟรอสต์ในอ้อมแขนเจิ้งหยวน โดยเฉพาะรอยสักคำว่า ‘ทาสอาชญากร’ สีแดงคล้ำบริเวณไหปลาร้า เขาก็ส่งเสียงกรี๊ดขึ้นมาราวกับถูกเหยียบหาง
“ให้ตายสิ! ยังเป็นทาสอาชญากรอีก! องค์ชายสาม ท่าน...”