วันนี้ฉินเซวียนต้องออกไปตลาดงานไม้ ดังนั้นเขาจึงออกไปพร้อมกับลั่วชิงฮวน
ไม่ต้องพูดถึงวิธีการออกไป ลั่วชิงฮวนพูดประโยคคลาสสิกอีกแล้วว่าอยากขับรถ เธอจึงนั่งไปที่เบาะข้างคนขับของฉินเซวียน
[ไม่ได้อยากบ่นนะ แต่ตำแหน่งนี้กลายเป็นที่นั่งเฉพาะของลั่วชิงฮวนไปแล้ว]
[ลั่วชิงฮวนนั่งเก้าอี้นี้ทุกวัน นานกว่าเก้าอี้ทำงานของเธออีก]
[เก้าอี้ทำงาน: งั้นฉันไปก่อนนะ?]
[เวลาสี่สิบสองวันผ่านไปหนึ่งในสี่แล้ว ดูแล้วเก็บไว้หวงแหนเถอะ]
[เวลาผ่านไปไวจริงๆ]
ฉินเซวียนขับรถขึ้นถนนสายหลัก
ลั่วชิงฮวนนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ เลื่อนโทรศัพท์ บางครั้งเงยหน้าดูถนนข้างหน้า แล้วก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง
ฉินเซวียนส่งลั่วชิงฮวนไปส่งที่ใต้สตูดิโอของเธอ ดูเธอเดินเข้าไปในอาคารสำนักงาน
เขากำลังจะเข้าเกียร์แล้วขับออกไป วีแชทก็ดังขึ้น
ข้อความมาจากซูหว่านชิง มีเพียงบรรทัดเดียว: "สิบโมง พาเฉินหยางมาที่บริษัทฉันหน่อย"
ฉินเซวียนเห็นข้อความนี้ ก็รู้ว่าเป็นเรื่องหนัง
ฉินเซวียนวางโทรศัพท์ลง เพื่อไม่ให้ตัวเองโดนใบสั่งอีก เขาขับรถไปข้างหน้าอีกเล็กน้อย แล้วหาที่จอดรถที่ถูกต้องข้างทาง
วัสดุงานไม้ค่อยซื้อทีหลังได้ ต้องจัดการเรื่องสำคัญก่อน
ตอนเช้าก่อนออกจากบ้าน เฉินหยางยังอยู่ในบ้านพัก แต่ไม่แน่ใจว่าวันนี้เฉินหยางมีนัดอื่นหรือไม่
ฉินเซวียนส่งข้อความถึงเฉินหยาง: "ช่วงเช้ามีนัดอะไรไหม?"
เฉินหยางตอบกลับเร็วมาก: "ไม่มี ยังอยู่ที่บ้านพัก"