สายลมบนดาดฟ้ายังคงพัดโชย พระอาทิตย์ยามเย็นส่องใบหน้าของลู่ยี่หมิงจนเห็นอารมณ์ได้ชัดเจน
ลู่ยี่หมิงมองปฏิกิริยาตื่นเต้นของทั้งสามคนแล้วตกใจ ก้มลงมองถังมันฝรั่งทอดในมือตัวเอง
เขามองหลายรอบจนมั่นใจว่านี่คือมันฝรั่งทอดธรรมดาๆ ห่อหนึ่ง แล้วยิ่งไม่เข้าใจ
คนพวกนี้ไม่ใช่คนใจแคบ แค่กินมันฝรั่งทอดไปห่อเดียว คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
เฉินเยว่ไม่รู้ว่าลู่ยี่หมิงคิดอะไรอยู่ในใจ เบิกตากว้างมองลู่ยี่หมิง: "มันฝรั่งทอดห่อนั้นมันพริกปีศาจนะ นายกินเยอะขนาดนั้น..."
เฉินเยว่พูดยังไม่ทันจบ ใบหน้าของลู่ยี่หมิงก็เริ่มเปลี่ยนสี
เริ่มจากแดงเล็กน้อย แล้วก็เปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำที่ไม่ค่อยสุขภาพดี แผ่กระจายจากแก้มไปทั่วทั้งหน้า
เมื่อผงพริกปีศาจละลายในปากลู่ยี่หมิงด้วยความช่วยเหลือของน้ำลาย ในที่สุดเขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ สมองก็แล่นแวบผ่านคำหลายคำพร้อมกัน
ไม่ดี!
แย่แล้ว!
โดนเล่นงาน!
ให้ตายสิ!
ลู่ยี่หมิงรู้สึกถึงความแสบร้อนในปาก รีบคายมันฝรั่งทอดที่เคี้ยวแต่ยังไม่กลืนออกมา แล้วตะโกนดังๆ: "เผ็ด! เผ็ดมาก!"
จากนั้นก็หันไปคว้าขวดน้ำบนโต๊ะ
น้ำขวดนั้นเป็นของฉินเซวียนเพิ่งดื่มไป ลู่ยี่หมิงไม่แคร์ หยิบขึ้นมาดื่มทันที
เขากระทำท่าทางรุนแรง น้ำไหลออกมุมปากหยดลงคอเสื้อ แต่เขาไม่รู้สึกตัว