คำพูดนี้ฉินเซวียนไม่ได้รับปาก เพราะจริง ๆ แล้วเขาไม่ได้โทรไป
และสาเหตุหลักที่ไม่ได้โทรก็คือ ต่อให้ฉินเซวียนโทรไปจริง ๆ เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับพ่อของเขา สองพ่อลูกต่างก็เขินอาย
เพราะตั้งแต่เด็กจนโต สิ่งที่ฉินเซวียนพูดกับฉินหย่วนเจิงมากที่สุดก็คือ "พ่อครับ แม่ผมอยู่ไหน?"
ซูหว่านหนิงมองฉินเซวียนแวบหนึ่ง รู้ดีว่าฉินเซวียนคิดอะไรอยู่ ก็ไม่ได้จับจ้องเรื่องนี้อยู่ พูดต่อว่า "รายการของลูก พ่อมีเวลาว่างเมื่อไหร่ก็ดูตลอด เขาพอใจกับสาวน้อยชิงฮวนคนนั้นมาก บอกให้ลูกฉัน ไปบอกให้ลูกเอาออกอีกหน่อย"
หลังจากฉินเซวียนถามคำถามสองสามข้อกับแม่ ซูหว่านหนิงก็ค่อย ๆ กลายเป็นคนนำบทสนทนา เริ่มถามกลับฉินเซวียน
"ที่พ่อลูกพูดก็ถูก แล้วลูกจะไปตกลงความสัมพันธ์กับเสี่ยวลั่วเมื่อไหร่ อย่าเรียนพ่อลูกนะ ให้ผู้หญิงเขามาจีบเอง"
เผชิญซูหว่านหนิงเป็นห่วง ฉินเซวียนไม่ได้ตอบตรง ๆ พูดเลี่ยง ๆ กลับไปว่า "รู้แล้ว แค่เพิ่งกลับมาจากทางพ่อไม่ใช่เหรอ ทำไมทุกประโยคต้องพูดถึงพ่อด้วย"
ซูหว่านหนิงช้อนตามองฉินเซวียน "ฉันก็อยากคุยกับลูกเรื่องสะใภ้กับหลานเหมือนกันนะ แต่ฉันก็ต้องมีเรื่องให้คุยด้วยก่อนสิ"
ฉินเซวียนรู้ว่าซูหว่านหนิงไม่พอใจเขาเรื่องนี้มากนัก จึงหลบหลีกอย่างฉลาด เปลี่ยนเรื่องคุย: "สองวันมานี้แม่ดูรายการของพวกเราหรือเปล่า?"
"กลางวันไม่มีเวลา แต่กลางคืนดูทุกวัน"
ฉินเซวียนขับรถลงจากทางด่วน: "วันเสาร์ที่แล้ว ผมไปกินข้าวที่บ้านลุงอู๋ เจออีเสียนด้วย"