ลั่วชิงฮวนนั่งตัวเข้าไปในรถไปแล้วครึ่งตัว กำลังจะปิดประตู
พอได้ยินอู่อีเสียนเรียกชื่อเธอจากด้านหลัง ลั่วชิงฮวนก็ยอมหดขาลงจากรถอีกครั้ง
เธอมองเด็กสาวที่วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าอย่างรีบเร่ง แล้วเอ่ยถาม: “มีอะไรเหรอ?”
อู่อีเสียนยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าลั่วชิงฮวน วิ่งมาเร็วเกินไป ลมหายใจยังไม่ทันปรับ แต่คำพูดรอไม่ไหว: “พี่ชิงฮวน หนูเรียนการออกแบบภายใน ตอนนี้หนูปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว หนูขอไปฝึกงานที่บริษัทพี่ได้ไหมคะ หนูไม่เอาเงินเดือนก็ได้”
ตอนพูด ดวงตาเธอเป็นประกาย น้ำเสียงมีความตรงไปตรงมาและความร้อนรนแบบนักเรียน
ลั่วชิงฮวนไม่คิดว่าอู่อีเสียนจะมาหาเธอเพราะเรื่องนี้ เลยถามตามไปว่า: “ทำไมถึงอยากมาบริษัทฉันล่ะ?”
อู่อีเสียนพูดความในใจทั้งหมดโดยไม่อ้อมค้อม: “หนูเป็นแฟนคลับของพี่กับพี่เซวียน เลยหาข้อมูลเกี่ยวกับพี่เพิ่มเติม หนูดูการออกแบบทั้งหมดของบริษัทพี่แล้ว รู้สึกว่าแนวคิดการออกแบบของบริษัทพี่เข้ากับความคิดของหนูมาก หนูอยากเรียนรู้อะไรเพิ่มเติมจากพี่”
คำพูดของอู่อีเสียนตรงไปตรงมา ลั่วชิงฮวนสัมผัสได้
ลั่วชิงฮวนไม่ได้ปฏิเสธทันที เธอมองอู่อีเสียนแล้วถาม: “เธอเรียนการออกแบบเหรอ?”
อู่อีเสียนพยักหน้า: “มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ สาขาสถาปัตยกรรม ปีสอง”
“มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่?”
ลั่วชิงฮวนพูดชื่อมหาวิทยาลัยซ้ำแล้วถามอีก: “อาจารย์ที่ปรึกษาของเธอเป็นใคร?”