ลั่วชิงฮวนมาถึงบริษัท เสิ่นเค่อ หุ้นส่วนของเธอ กำลังยืนมองลงมาจากราวกระจกชั้นสอง ในมือถือกาแฟอเมริกาโน่แก้วหนึ่ง
พอเห็นลั่วชิงฮวนผลักประตูเข้ามา ก็ตะโกนลงมาชั้นล่างทันทีว่า “พี่น้องทั้งหลาย ดาราหญิงของเรากลับมาแล้ว”
ชั้นหนึ่งของออฟฟิศมีคนนั่งทำงานกระจัดกระจายอยู่ห้าหกคน พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
“พี่ชิงฮวน!”
“เมื่อคืนทั้งบริษัทนั่งดูไลฟ์สดกันจนดึก พวกเราช่วยพิมพ์คอมเมนต์สดให้ตั้งหลายร้อยข้อความ”
ลั่วชิงฮวนวางกระเป๋าลงบนเคาน์เตอร์หน้าบริษัท หันไปพูดกับคนพวกนั้นว่า “ดูไลฟ์สดจนดึก กับทำงานล่วงเวลาจนดึก พวกเธอเลือกอย่างแรกสินะ”
เสี่ยวหลิน ดีไซเนอร์ยกมือขึ้น “แน่นอนค่ะ อย่างแรกคือความบันเทิง อย่างหลังคืองานทรมาน”
ลั่วชิงฮวนถลึงตาใส่เขา ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เธอไม่ค่อยยุ่งกับเวลางานของพนักงาน เพราะเวลางานของเธอเองก็ไม่เป็นโล้เป็นพายเหมือนกัน
เสิ่นเค่อพูดบ่อยว่าสตูดิโอของพวกเธอมีกฎที่ไม่ได้เขียนไว้แต่ทุกคนรู้ดีว่า เจ้านายที่ทำเองไม่ได้ จะไม่มีทางไปบังคับลูกน้อง
เสิ่นเค่อเดินลงมาจากชั้นบน ดึงลั่วชิงฮวนเข้าไปในห้องน้ำชา แล้วปิดประตู
“เป็นยังไงบ้าง” เธอกดเสียงต่ำ ทำหน้าลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนมาส่งข่าวลับ
ลั่วชิงฮวนหยิบแก้วของตัวเองออกมา เปิดก๊อกน้ำ “อะไรเป็นยังไงบ้าง”
“อย่ามาทำเป็นใส”
เสิ่นเค่อเข้าไปใกล้ “ฉันดูไลฟ์สดนะ พี่เทพครัวน่ะ”
ลั่วชิงฮวนดื่มน้ำไปคำหนึ่ง ไม่พูดอะไร
เสิ่นเค่อรู้จักลั่วชิงฮวนมาแปดปี หลังจากเรียนจบก็อยู่ด้วยกันทุกวันมาอีกสี่ปี
เธออ่านอารมณ์ของลั่วชิงฮวนได้จากการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ บนใบหน้า