ภาพยนตร์จบลงแล้ว เมื่อแสงไฟสว่างขึ้นในขณะนั้น หัวใจของฉินเซวียนที่แขวนอยู่ก็ตายสนิท
ไม่ใช่เพราะตกใจกลัวจนตาย แต่เพราะแขวนไว้นานเกินไป จนเหนื่อยตาย
ฉินเซวียนพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาว มองดูถังป๊อปคอร์นบนตัก
ตอนซื้อมาเป็นภูเขาเล็ก ๆ ตอนนี้ยังเหลืออยู่อีกกว่าครึ่ง
ทั้งสองถังเหมือนกัน ถังของลั่วชิงฮวนแทบไม่แตะต้อง ส่วนของตัวเองก็กินไปแค่ชั้นบาง ๆ ตรงปากถัง
ส่วนใหญ่แล้วเขาเครียด ตอนเครียดก็ไม่มีอารมณ์กิน
ต่อมาดูเพลินก็ลืมกิน
นับดูแล้ว ป๊อปคอร์นที่ใช้กินแก้ตกใจจริง ๆ อาจจะน้อยกว่าที่หล่นลงพื้นเสียอีก
คนทั้งสองลุกขึ้นเดินออกไป
เมื่อฉินเซวียนเดินผ่านถังขยะ เขาก็หยุด แล้วโยนถังทั้งสองทิ้งลงไป
ออกจากโรงฉาย ลั่วชิงฮวนก็เริ่มพูดคุยกับฉินเซวียนเกี่ยวกับเนื้อเรื่องเมื่อกี้ด้วยตัวเองว่า "ฉันว่าช่วงครึ่งหลังของเรื่องก็โอเค แต่รู้สึกว่ายังปรับปรุงได้อีก นางเอกผมยาวแรงจูงใจของตัวละครยังปูเรื่องไม่พอ พอถึงตอนพลิกผันตอนท้ายก็ดูรีบไปหน่อย"
ฉินเซวียนพูดต่อตามคำพูดของลั่วชิงฮวน จากนั้นเขาก็เสริมอีกสองสามจุด
ถึงฉินเซวียนจะกลัวจริง ๆ แต่เขาก็ตั้งใจดูจนจบจริง ๆ
เขายังพูดถึงรายละเอียดบางอย่างที่ลั่วชิงฮวนไม่ได้พูดถึง เช่น ความเงียบก่อนฉากน่ากลัวบางฉาก หรือการเปลี่ยนแปลงของโทนสีในบางช็อต
คนทั้งสองเดินแลกเปลี่ยนความคิดกันไปมา ลั่วชิงฮวนฟังเขาวิเคราะห์จบ สายตาก็มีความประหลาดใจและชื่นชมเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย
เพื่อน ๆ ของเธอไม่ชอบดูหนังสยองขวัญ ทุกครั้งที่อยากหาคนคุยก็หาคนคุยไม่ได้ ไม่คิดว่าฉินเซวียนจะไม่เพียงแต่ดูจบ แต่ยังพูดถึงประเด็นลึกซึ้งได้อีกมากมาย