ลั่วชิงฮวนได้ยินความคิดของฉินเซวียนตรงกับความคิดของตัวเอง ตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที แล้วก็หันไปซื้อตั๋ว
ฉินเซวียนยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของเธอ แล้วก็เริ่มเตรียมใจให้กับตัวเองในใจ: ไม่เป็นไร อย่ากลัว มันไม่จริงทั้งนั้น พอเพลงประกอบดังขึ้นก็แค่หลับตา หลับตาแล้วก็ไม่กลัวแล้ว
เมื่อมาถึงจุดนี้ ก็ได้แต่ทำตามสถานการณ์ไปเรื่อย ๆ ละกัน
อาศัยช่วงที่ลั่วชิงฮวนไปซื้อตั๋ว ฉินเซวียนรีบเดินไปที่เคาน์เตอร์ขายของ
เขาเคยได้ยินมาว่าคนเราตอนกินของหวานจะช่วยบรรเทาความวิตกกังวลและความกลัวได้
จะมีความเชื่อทางวิทยาศาสตร์หรือเปล่า ฉินเซวียนก็ไม่รู้ และก็ไม่มีเวลาจะไปค้นหาแล้วด้วย
จะได้ผลหรือไม่ได้ผล ช่างมันเถอะ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ลองดูก็ได้
ฉินเซวียนชี้ไปที่ถังป๊อปคอร์นขนาดใหญ่ที่สุดในเคาน์เตอร์: “สองถัง รสคาราเมล แล้วก็โค้กอีกสองแก้ว”
พนักงานขายถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย คงไม่ค่อยได้เห็นคนซื้อถังใหญ่พิเศษสองถังในทีเดียว
ลั่วชิงฮวนซื้อตั๋วเสร็จเดินกลับมา เห็นแต่ไกลว่าฉินเซวียนถือป๊อปคอร์นคนละมือ ป๊อปคอร์นกองสูงเป็นภูเขา และยังมีโค้กห้อยอยู่ที่นิ้วอีก
เธอรีบเดินเข้าไป รับแก้วโค้กมาถือ ช่วยคลายความยุ่งยากให้ฉินเซวียน
แล้วก็มองป๊อปคอร์นสองถังนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ถามขึ้นว่า “คุณชอบกินป๊อปคอร์นมากเหรอ?”
ฉินเซวียนมองเธอ สายตาเต็มไปด้วยความจริงใจ: “เมื่อกี้ชิมไปนิดหน่อย อร่อยดี ก็เลยซื้อเพิ่มหน่อย”