เข็มนาฬิกาบนผนังเดินมาถึงเจ็ดโมงตรง ทีมงานของรายการก็ใส่รองเท้าคลุมเดินเข้ามาในบ้านพัก
สองคน คนหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร อีกคนหิ้วการ์ดหนึ่งกำ
บรรยากาศในห้องนั่งเล่นตึงเครียดขึ้นมาทันที
ทีมงานไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้าให้ทุกคน
หนึ่งในนั้นเดินไปที่กระดานไวท์บอร์ด แล้วติดการ์ดห้าใบทีละใบ
การ์ดแต่ละใบมีรูปภาพ ประเภทสถานที่นัดเดตแบบเห็นจริง ด้านล่างมีคำชวนของแขกรับเชิญหญิง
คอมเมนต์สดเริ่มเลื่อน
[เพิ่งเลิกงาน ตอนกลางวันไม่ได้ดู มีใครสรุปให้ทีว่าแขกรับเชิญหญิง เลือกใคร]
[คนข้างบนอย่าถามเลย ฉันดูมาทั้งวันแล้วก็ไม่รู้]
[ทำไมล่ะ?]
[พวกเธอจับฉลากกัน เลขที่ได้ไม่ได้ให้ดู ใครได้อะไรมีแต่พวกเธอที่รู้]
[เอาจริงดิ เลือกกันงี้?]
[ก็งี้น่ะสิ]
เพื่อป้องกันไม่ให้หนุ่มๆ จำลายมือแขกรับเชิญหญิง ได้ ทีมงานจึงพิมพ์คำชวนด้วยฟอนต์ตัวเขียนให้เหมือนกันหมด
ใบแรก
รูป: ร้านเครื่องปั้นดินเผา ชั้นวางไม้มีชิ้นงานดิบและเครื่องปั้น ไฟสีเหลืองอุ่นส่องล้อหมุน
คำชวน: อยากปั้นดินให้เป็นสิ่งที่มีความรู้สึกไปด้วยกัน
ใบที่สอง
รูป: ทางเดินบนเขา ต้นไม้สองข้างสูงเสียดฟ้า แสงแดดลอดผ่านช่องใบไม้ ลงมาเป็นจุดๆ บนพื้น
คำชวน: ได้ยินว่าอากาศบนเขาหวาน ลองมาชิมไหม?
ใบที่สาม