เครื่องบินวิ่งออกจากรันเวย์ เร่งความเร็วและทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
ลั่วชิงฮวนแนบหน้าลงบนหน้าต่าง มองก้อนเมฆที่หนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ นอกหน้าต่าง ความตื่นเต้นประหม่าเกิดขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว
การบินบนท้องฟ้าเธอเคยผ่านมามากมาย แต่การกระโดดลงจากฟ้าสู่พื้นดินนั้น เป็นประสบการณ์ครั้งแรกในชีวิตของลั่วชิงฮวน
แม้คนที่ร่วมกระโดดร่มด้วยจะเป็นฉินเซวียน คนที่เธอไว้ใจได้อย่างเต็มร้อย แต่ลั่วชิงฮวนก็ยังอดที่จะตื่นเต้นประหม่าไม่ได้
มือของเธอกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว พยายามใช้วิธีนี้เพื่อให้ตัวเองผ่อนคลายลง
ฉินเซวียนที่อยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นท่าทางของเธอ จึงถามขึ้นว่า “ตื่นเต้นหน่อยเหรอ?”
ลั่วชิงฮวนหันกลับมา ยื่นนิ้วชี้กับนิ้วโป้งของมือซ้ายออกมาเปรียบเทียบ “นิดหน่อย”
ฉินเซวียนมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดคำปลอบใจอะไร
ฉินเซวียนรู้ดีว่า คำพูดพวกนั้นในสถานการณ์แบบนี้ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
ฉินเซวียนรออยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปากอีกครั้ง “คนที่กระโดดครั้งแรกตื่นเต้นเป็นเรื่องปกติ เธอไม่ต้องกังวลมากเกินไป ถ้ากลัวก็ตะโกนออกมาได้เลย ตะโกนออกมาแล้วจะหายตื่นเต้น”
ลั่วชิงฮวนหดนิ้วกลับมา ตอบรับเสียงเบา ๆ “รู้แล้ว”
เครื่องบินยังคงไต่ระดับขึ้นไปเรื่อย ๆ ค่อย ๆ พ้นจากกลุ่มเมฆเมื่อครู่ ภายนอกหน้าต่างกลายเป็นสีฟ้าสดใสกว้างใหญ่
เสียงของฉินเซวียนดังมาจากข้าง ๆ อีกครั้ง นุ่มนวลกว่าเดิมเล็กน้อย “ตอนเธอเล่นบันจี้จัมพ์ครั้งก่อน เธอกระโดดเองหรือถูกผลักลงไป?”
ลั่วชิงฮวนตะลึงไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าเขาจะถามคำถามนี้ แต่ก็ยังตอบว่า “กระโดดเอง”