ฉินเซวียนวางราวบันไดสองอันที่ทำเสร็จแล้วไว้ข้าง ๆ แล้วถามต่อว่า "แล้วเธอเห็นอะไรบ้างล่ะ?"
"เห็นเธอไม่กินข้าวเที่ยงไง"
"พอทำงานยุ่ง ๆ ก็ลืมไปหน่อย"
ลั่วชิงฮวนมองเขาไปทีหนึ่ง แล้ววางถุงในมือลงบนโต๊ะตรงหน้าฉินเซวียน "ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลากินข้าวเย็น กินอะไรแก้หิวไปก่อนเถอะ"
ฉินเซวียนรับถุงมาแกะดู ข้างในเป็นกล่องเซิงเจียน
เพิ่งออกจากกระทะได้ไม่นาน ยังมีความร้อนติดอยู่
ฉินเซวียนถือกล่องเซิงเจียนนั้นถาม "ให้ฉันเหรอ?"
ลั่วชิงฮวนกลอกตาใส่เขาอย่างแรง "ในห้องนี้มีคนอื่นอีกไหมนอกจากเราสองคน? ไม่ให้เธอแล้วจะให้หมาหรือไง!"
พูดยังไม่ทันจบ เธอก็หัวเราะออกมาก่อน
ฉินเซวียนไม่พูดอะไร แต่ก็ยิ้มตาม
เขาหิวจริง ๆ เมื่อกี้ยุ่ง ๆ ไม่ทันรู้สึก พอได้พักก็เพิ่งรู้สึกตัว
ฉินเซวียนไม่เกรงใจลั่วชิงฮวน เปิดกล่องหยิบตะเกียบแบบใช้แล้วทิ้งออกมา หักออก คีบเซิงเจียนตัวหนึ่ง
กำลังจะส่งเข้าปาก ตะเกียบก็หยุดกลางอากาศ
เขายื่นมือที่คีบเซิงเจียนอยู่นั้นไปทางลั่วชิงฮวน แล้วถาม "เธอกินแล้วหรือยัง?"
ลั่วชิงฮวนยืนอยู่ข้าง ๆ มองเขากินอยู่พอดี สายตาตามการเคลื่อนไหวของฉินเซวียนไป พอได้ยินคำถาม ก็ยังไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ตอบออกไปโดยไม่รู้ตัว "ยัง"
ฉินเซวียนได้ยินคำนั้น ก็ส่งตะเกียบไปที่ปากของลั่วชิงฮวน "งั้นกินด้วยกันสิ"
เซิงเจียนลอยอยู่ตรงหน้าปากลั่วชิงฮวน เธอไม่ได้ปฏิเสธ และไม่ได้รับตะเกียบ
เพียงแต่ก้มลงอย่างเป็นธรรมชาติ เอาซิงเจียนทั้งตัวนั้นเข้าปาก