ลั่วชิงฮวนหันมามองเขา ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย เหมือนกำลังกลั้นอะไรบางอย่างไว้
เธอไม่ตอบกลับ แต่กลับถามกลับไป ประโยคหนึ่งแฝงไปด้วยความดีใจหลังแผนการสำเร็จ: "ฉันบอกเธอเมื่อไหร่ว่าจะไปกินอาหารตะวันตก?"
ฉินเซวียนกระพริบตา
เขาเริ่มคิดอย่างจริงจัง: "เธอไม่บอกฉันเหรอว่าจะพาไปกินสเต็กฮิลตัน?"
ลั่วชิงฮวนพยักหน้า สีหน้าบริสุทธิ์: "ใช่แล้ว"
"แล้วไง?"
"แล้วไงอะไร? ฉันก็ไม่ได้บอกว่าเป็นอาหารตะวันตกนี่นา"
ลั่วชิงฮวนกลั้นไม่ไหวในที่สุด มุมปากเริ่มโค้งขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ฉินเซวียนอ้าปาก ค้นพบว่าตัวเองผิดจริง ๆ
เธอพูดแค่ "สเต็กฮิลตัน" ตั้งแต่ต้นจนจบ อาหารตะวันตกตัวเขาเองคิดไปเอง
ลั่วชิงฮวนเห็นเขายังงงอยู่ ก็ยิ้มแล้วเฉลยคำตอบ: "ร้านที่เราไปกัน เป็นร้านที่ฉันกินมาตั้งแต่เด็ก เป็นอาหารจีนแท้ ๆ"
"เมนูเด็ดของร้านคือซี่โครงวัวตุ๋น เจ้าของร้านชื่อซีเอ่อร์ เพราะงั้นก็เป็นสตูว์ซีเอ่อร์ มีปัญหาอะไรไหม?"
ฉินเซวียนยืนอยู่กับที่ สีหน้าเปลี่ยนจากความงุนงงเป็นจนใจที่ทั้งขำทั้งรำคาญ: "เธอตั้งใจใช่ไหม?"
ลั่วชิงฮวนหันหลัง เดินเข้าซอยลึกไป: "นางเองเองที่ฟังผิดเอง"
เดินไปได้สองก้าวก็หันมามองเขาอีกครั้ง ใช้คางชี้ไปข้างหน้า: "ตามมาเถอะ ฉันเลี้ยงสเต็กแท้ ๆ เธอ รับรองอร่อยกว่าอาหารตะวันตก"
ฉินเซวียนส่ายหัว ล็อกรถแล้วเดินตามเธอไป