ลั่วชิงฮวนชอบแมวมากจริง ๆ เธอเล่นกับเฟย์นานานมาก
ไม่เพียงแต่จะป้อนขนมแมวที่ฉินเซวียนเหลือให้มันกิน เธอยังไปซื้อปลาแห้งมาเพิ่มอีกสองชิ้น
เจ้าเด็กน้อยนิสัย clingy อยู่แล้ว พอได้ของดีจากลั่วชิงฮวน ก็ยิ่งประจบประแจงมากขึ้น หางชี้ตั้งสูง
เล่นกับมันอีกสักพัก ลั่วชิงฮวนก็สะดุ้งคิดขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังออกเดทอยู่ เหมือนจะทำให้ฉินเซวียนรู้สึกถูกทอดทิ้งไปหน่อย
เธอรีบหันไปมองฉินเซวียน ป้า เธอพบว่าฉินเซวียนกำลังจ้องมองเธอไม่กะพริบตา
ลั่วชิงฮวนรับสายตาของเขาไว้ แล้วพูดขึ้นว่า "มองอะไรอยู่?"
"มองคุณ"
"มองฉันทำไม?"
"สวยดี"
ตอนที่ฉินเซวียนพูดประโยคนี้ เขามองลั่วชิงฮวนตรง ๆ แบบนั้น
ลั่วชิงฮวนไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไงต่อแล้ว
เธอพบว่าตอนนี้ฉินเซวียนพูดกับเธอเริ่มกล้าขึ้นเรื่อย ๆ พูดตรง ๆ วางไว้บนโต๊ะจนคนอื่นแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินก็ไม่ได้ เธอเองเริ่มรับมือไม่ไหว
[พี่เทพครัวตอนนี้เล่นใหญ่ไม่แคร์สื่อแล้วจริง ๆ]
[เขาดูหยิ่ง ๆ แต่ฉันชอบมาก]
[สายยิงตรงฉินเซวียน ทำเอาลั่วชิงฮวนตั้งตัวไม่ติด]
[นี่แหละสิ่งที่รายการหาคู่ควรจะเป็น! ยิงตรงชนยิงตรง ใครจะกลัวใคร!]
[ลั่วชิงฮวน: เมื่อก่อนนายไม่เห็นเป็นแบบนี้ ฉินเซวียน: เมื่อก่อนก็เมื่อก่อน ตอนนี้ฝ่ายรุกฝ่ายรับเปลี่ยนบทบาทแล้ว]
[เขาทำได้ เราก็ทำได้!]
เวลาใกล้เที่ยงแล้ว
ลั่วชิงฮวนวางเฟย์นาไว้ข้าง ๆ แล้วพูดกับฉินเซวียนว่า "เที่ยงแล้ว ฉันเลี้ยงข้าวเธอ อยากกินอะไร?"