ฉินเซวียนถามว่า "ดื่มอะไรดี?"
"อะไรก็ได้เหมือนเธอ"
"อยากกินอะไรไหม?"
"ได้สิ ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้า พอดีหิวพอดี"
ฉินเซวียนใช้โทรศัพท์สแกนคิวอาร์โค้ดบนโต๊ะ สั่งกาแฟหนึ่งแก้ว แล้ววางโทรศัพท์ไว้ตรงหน้าลั่วชิงฮวน
"สั่งกาแฟแล้ว ดูสิว่าอยากกินอะไร"
ลั่วชิงฮวนรับโทรศัพท์มา เปิดดู เห็นเขาสั่งแค่กาแฟหนึ่งแก้ว เลยถามขึ้นว่า "เธอไม่กินอะไรเลยเหรอ?"
ฉินเซวียนส่ายหน้า "ฉันกินข้าวเช้ามาแล้ว"
ลั่วชิงฮวนพยักหน้า คิดไปว่าอีกเดี๋ยวก็ต้องกินข้าวเที่ยงอีก สุดท้ายเลยสั่งเพิ่มแค่มูสช็อกโกแลตหนึ่งชิ้น
ไม่นานนัก ของที่ลั่วชิงฮวนสั่งก็ถูกส่งมา
ลั่วชิงฮวนเริ่มกินเค้ก ส่วนฉินเซวียนเปิดกระป๋องอาหารแมววางไว้ตรงหน้าเฟย์นา
พอได้กลิ่นอาหารแมว เฟย์นาก็ไม่สนใจไปกัดช่อดอกไม้อีกต่อไป มุ่งหน้ากินอย่างเอาจริงเอาจัง
ฉินเซวียนนั่งอยู่ตรงนั้น มองลั่วชิงฮวนกินเค้กอยู่ครู่หนึ่ง
ลั่วชิงฮวนกินของอะไรก็เงียบสงบเสมอ
ใช้ช้อนตัดมูสชิ้นเล็กๆ ส่งเข้าปาก แล้วเม้มปากเบาๆ
แสงแดดส่องเฉียงผ่านหน้าต่าง ตกลงบนผมลอนใหญ่ของลั่วชิงฮวน ปลายผมแต่ละเส้นเปล่งประกายแสงนุ่มนวล
เธอนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่นั้นก็สามารถดึงสายตาของฉินเซวียนไว้ได้ทั้งหมด
ฉินเซวียนมองไปครู่หนึ่ง ก็ก้มหน้าลง มองเฟย์นาที่กำลังก้มหน้ากินอาหารในกระป๋องอย่างเอร็ดอร่อย หนวดน้อยๆ ของมันเปื้อนเนื้อบดสีครีมจางๆ