ชีวิตในบ้านพักวันที่สิบ วันพุธ อากาศครึ้ม
ข้างนอกหน้าต่างมืดครึ้ม ไม่มีแดด แต่ก็ไม่มีฝน
กู้ม่านตื่นขึ้นมาแล้วเปิดผ้าม่าน ก็เห็นฉินเซวียนและลั่วชิงฮวนวิ่งออกจากลานบ้านไปด้วยกัน
กู้ม่านไม่ชอบนอนเปิดแอร์ พอตื่นขึ้นมาห้องก็ร้อนอบอ้าวไปหมด
เธอเปิดหน้าต่าง ลมข้างนอกพัดความเย็นเข้ามา โชยกลิ่นอายความง่วงที่ยังหลงเหลืออยู่ตอนตื่นนอนออกไป
ถึงกู้ม่านจะอยู่คนเดียว แต่ห้องนอนของเธอก็เหมือนกับห้องอื่นๆ ที่มีเตียงสองเตียง
เตียงที่อยู่ใกล้ประตูว่างเปล่ามาตลอด ว่ากันว่าต่อไปจะมีแขกที่มาแทนเข้ามาพัก ไม่รู้ว่าคนนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่
กู้ม่านยืนอยู่ที่หน้าต่างสักพัก พอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้างก็เดินไปนั่งที่โต๊ะ
บนโต๊ะมีสมุดโน้ตหลายเล่มวางอยู่ ข้างๆ มีปากกาและที่คั่นหนังสือวางไว้ แล้วก็มีหอยสังข์อยู่อันหนึ่ง
สายตาของเธอตกอยู่ที่หอยสังข์นั้น เธอยื่นมือไปหยิบมันขึ้นมา วางไว้บนฝ่ามือแล้วเล่นไปมา
หอยสังข์อันนี้เป็นตอนที่ไปเดตเมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนดูพระอาทิตย์ตกที่ทะเล เจียงเฉินเก็บขึ้นมาจากชายหาดแล้วมอบให้เธอ
ตอนนั้นพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าพอดี เจียงเฉินเก็บหอยสังข์ขึ้นมา เช็ดทรายที่ติดอยู่กับกางเกง แล้วยื่นมาตรงหน้าเธอ บอกกับกู้ม่านว่าให้เอาไปแนบหูแล้วจะได้ยินเสียงทะเล
เป็นกลเม็ดเด็ดที่ถูกใช้จนเก่าไปแล้วในละครโทรทัศน์
กู้ม่านดูถูกวิธีนี้มาก
ไม่ฟัง ๆ เต่าแก่ต้มน้ำ!