ผ่านไปนาน ลั่วชิงฮวนก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนากับฉินเซวียน: "ตอนเช้ากระโดดร่ม ตอนบ่ายเราไปทำอะไรกันดี กลับบ้านพักไหม?"
"ไม่กลับ แถวนี้มีเมืองเล็ก ๆ ที่ทุกวันเสาร์จะมีตลาดนัดใหญ่ น่าสนใจพอตัว เราไปเดินเล่นด้วยกันเถอะ"
ฉินเซวียนพูดจบก็เสริมอีกว่า "อ้อ เธอรู้ใช่ไหมว่าตลาดนัดใหญ่คืออะไร?"
"รู้สิ ฉันไม่ใช่คุณหนูจากตระกูลใหญ่เสียหน่อย"
ตลาดนัดใหญ่กว้างใหญ่กว่าที่คิด แผ่ขยายไปสองข้างถนนสายหลักของเมือง เล่นขายอะไรก็มี
คนทั้งสองเดินไปตามฝูงชน ฉินเซวียนเดินอยู่ด้านนอก คุ้มกันลั่วชิงฮวนไว้ด้านใน กลัวว่าเธอจะโดนคนที่เดินสวนมาชน
เดินไปได้พักหนึ่ง ลั่วชิงฮวนก็หยุดที่หน้าร้านหนึ่ง
เป็นร้านยิงปืนลูกโป่ง
แบบที่มีตามสวนสนุกและตลาดนัดทั่วประเทศ เกมปืนของเล่น ยิงลูกโป่งที่ติดอยู่บนแผ่นไม้ ยิงได้ตามจำนวนก็แลกของรางวัล
ตอนเด็ก ๆ ลั่วชิงฮวนชอบเล่นเกมนี้มาก พ่อของเธอจึงพาเธอมาเล่นบ่อย ๆ
เวลาผ่านไปหลายปี ลั่วชิงฮวนเห็นร้านนี้แล้วก็นึกถึงคนและเรื่องราวในอดีตเมื่อหลายปีก่อน
อีกทั้งตัวเองก็ไม่ได้เล่นมานานแล้ว มือก็เริ่มคัน ๆ ขึ้นมา
ลั่วชิงฮวนเดินไปที่ร้านเล็ก ๆ นั้น
หน้าร้านไม่มีคน เจ้าของร้านกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ เห็นเงาคนเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นมาต้อนรับ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของคนค้าขาย