หลังจากถ่ายพลาดไปกว่าสิบรอบ กว่าฉู่หยางจะถ่ายฉากเอาไหล่ไปชนแล้วยื่นเครื่องดื่มให้พร้อมกับสะบัดผมจนผ่านไปได้
พอได้ยินหนวดเล็กบอกว่าฉากนี้ผ่านแล้ว ฉู่หยางก็ทรุดตัวลงนอนแผ่บนพื้นทรายทันที ราวกับถูกดูดพลังออกไปจนหมด
เฉินเยว่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา: “ฉันก็ไม่เข้าใจว่านายกลัวฉันทำไม ถ้านายผ่อนคลายตั้งแต่แรก ตอนนี้คงได้กินข้าวเที่ยงไปแล้ว”
ฉู่หยางหันมามองเธอ แต่ไม่ได้เถียงอะไร
เฉินเยว่ไม่ได้หยอกเขาอีก ลุกขึ้นปัดทรายที่ติดอยู่ที่ขาของตัวเอง แล้วก็ดึงฉู่หยางให้ลุกขึ้น
เสียงของหนวดเล็กดังขึ้นอีกครั้ง: “เชิญทั้งสี่ท่านเตรียมตัวได้ครับ เราจะถ่ายฉากสุดท้าย ฉากรวมตัวกัน”
ฉินเซวียนและลั่วชิงฮวนที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ มานานเดินเข้ามาสมทบ ทั้งสี่คนกลับมารวมกันที่ชายหาด เจ้าหน้าที่ก็ยื่นเครื่องดื่มชาที่ยังไม่แกะฝาออกมาสี่ขวด
ฉากสุดท้ายนี้ง่ายมาก แค่สี่คนยืนอยู่ที่ริมทะเล ฉินเซวียนกับฉู่หยางยืนอยู่สองข้างทำหน้าที่ดื่มเครื่องดื่ม ส่วนลั่วชิงฮวนกับเฉินเยว่ยืนอยู่ตรงกลางทำหน้าที่พูดโฆษณา
ไม่มีการโต้ตอบอะไร ไม่ต้องใช้ฝีมือการแสดงอะไรทั้งนั้น
ครั้งนี้ไม่มีใครเสียเวลา ถ่ายผ่านในรอบเดียวเลย
ถ่ายโฆษณาเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงกว่า ๆ ถึงเวลาแล้ว
ทั้งสี่คนหาร้านอาหารแถวนั้นกินข้าวก่อน ถึงได้กลับบ้านพัก
กลับมาถึงบ้านพัก ฉินเซวียนเข้าไปหยิบของในห้องนอน แล้วก็ขับรถของตัวเองออกไปที่ซิงเฉินเอ็นเตอร์เทนเมนต์
ตอนฉินเซวียนไปถึงบริษัทของซูหว่านชิง ซูหว่านชิงกำลังประชุมอยู่
เขานั่งรออยู่ในห้องทำงานตั้งเป็นชั่วโมง เล่นเกมไปหลายรอบ กว่าซูหว่านชิงจะกลับมา
พอเข้ามาในห้องแล้วปิดประตู ซูหว่านชิงก็ถอดรองเท้าส้นสูงออก ลงไปเดินบนพรมในห้องทำงานด้วยเท้าเปล่า แล้วเดินไปนอนลงบนโซฟายาวตัวนั้นในห้อง