เมื่อคืนฉินเซวียนกับฉู่หยางคุยกันดึกดื่น กว่าจะได้นอนก็เกือบเที่ยงคืน
ดังนั้นเช้านี้ฉินเซวียนจึงตื่นสายไปหน่อย
พอเขาเปิดประตูเดินออกไปที่ลานบ้าน ลั่วชิงฮวนก็รออยู่พักหนึ่งแล้ว
ฉินเซวียนยังงัวเงีย เดินไปข้างๆ ลั่วชิงฮวน หาวหนึ่งที แล้วพูดว่า "เช้า"
ลั่วชิงฮวนตอบกลับว่า "เช้า"
พอเห็นรอยคล้ำใต้ตาของฉินเซวียน ก็ถามอีกว่า "เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ?"
ฉินเซวียนขยับข้อมือข้อเท้าไปพลาง วอร์มอัพร่างกายไปพลาง ตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า "คุยกับฉู่หยางเลยนอนดึกหน่อย"
พูดจบก็อดหาวอีกทีไม่ได้
ลั่วชิงฮวนเห็นท่าทางหาวแฮ่ๆ ของเขา น้ำเสียงจึงมีเชิงตำหนิปนอยู่บ้าง "งั้นวันนี้พักสักวันไหม? กลับไปนอนต่ออีกหน่อยก็ได้"
ฉินเซวียนวอร์มอัพเสร็จ ก็ใช้มือขยี้หน้าแรงๆ พยายามปัดเป่าความง่วงที่หลงเหลือ "ลงมาแล้ว วิ่งเสร็จค่อยกลับไปนอนก็ได้"
ลั่วชิงฮวนไม่พูดอะไรอีก หันหลังวิ่งเหยาะๆ ไปตามทางข้างนอกลานบ้าน ฉินเซวียนตามไปติดๆ
วิ่งครบแปดกิโลเมตร ก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
ระหว่างทางกลับ ก้าวเดินของฉินเซวียนเบากว่าตอนออกไปไม่น้อย ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าหายไปเกือบหมด
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ลั่วชิงฮวนไม่มีแผนงาน สองคนวิ่งเสร็จกลับมากินข้าวเช้า ต่างคนต่างเตรียมกลับห้องไปพักผ่อน
ยังไม่ทันได้ขึ้นบันได โทรศัพท์ของฉินเซวียนกับลั่วชิงฮวนก็มีข้อความจากทีมผู้กำกับส่งมาพร้อมกัน
ไม่ได้บอกเรื่องเฉพาะ แค่บอกให้ทั้งคู่ไปที่นั้นหน่อย
แน่นอนว่าในบ้านพักที่ได้รับข้อความจากทีมงาน ไม่ได้มีแค่สองคนนี้ แต่รวมถึงฉู่หยางและเฉินเยว่ด้วย