หนวดเล็กขดบทในมือเป็นม้วน แล้วชี้ไปที่ชายฝั่งเบื้องหน้า: "อาจารย์ฉิน อาจารย์และอาจารย์ลั่วแค่ทำท่าง่ายๆ จับมือกัน อีกมือถือเครื่องดื่มชาของนักลงทุน แล้ววิ่งไปตามชายฝั่งก็พอ"
"ไม่ต้องฝืนมองกล้อง ทำตัวเป็นธรรมชาติ เดี๋ยวกล้องจะซูมหาคุณเอง ถ้ารู้สึกเขิน ก็พูดคุยกันไปพลางๆ ก็ได้ สบายๆ แบบไหนก็ทำแบบนั้น"
ฉินเซวียนมองตามทิศทางที่ผู้กำกับถ่ายชี้ไป
ส่วนโค้งของอ่าวทอดยาวภายใต้แสงแดด น้ำทะเลในระยะไกลเป็นสีฟ้าสะอาดตา
ฉินเซวียนละสายตากลับมา ก้มมองชายเสื้อของตัวเอง ตอนนี้เขาสวมชุดที่ทีมงานกล้องเตรียมไว้
เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ เป็นชุดเดียวกับวันที่เขามาถึงบ้านพักวันแรก
ฉินเซวียนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก็หันไปมองลั่วชิงฮวนที่กำลังเตรียมตัวสุดท้ายอยู่ที่บริเวณแต่งหน้า
ตอนนี้ลั่วชิงฮวนเปลี่ยนเป็นชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ที่ทีมงานจัดเตรียมไว้ให้แล้ว เท้าสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวดีไซน์เรียบง่ายคู่หนึ่ง
ความยาวของชายกระโปรงพอดีคลุมข้อเท้าของลั่วชิงฮวน เนื้อผ้าเบาบาง
สายลมพอดีพัดผ่าน ผมยาวของลั่วชิงฮวนปลิวไสวตามลมทะเลเล็กน้อย ชายกระโปรงก็พลิ้วไหวตามเรียวขาของเธอ
ช่างแต่งหน้าข้างๆ ช่วยลั่วชิงฮวนจัดชายกระโปรงให้เข้าที่ แล้วเอื้อมมือไปปรับความหย่อน-ตึงของสายคล้องไหล่ให้เธอ
ลั่วชิงฮวนจัดชุดเสร็จ ก็เงยหน้าขึ้นเห็นฉินเซวียนที่ยืนมองเธออยู่ไม่ไกล