ฉินเซวียนยืนอยู่ข้างแผงขายของ ฟังเสียงแจ้งเตือนการชำระเงินสำเร็จ รู้สึกงุนงงไปเล็กน้อย
แม้บ่ายวันนี้ลั่วชิงฮวนจะอารมณ์ดีมาตลอด แต่ดีขนาดที่ยอมลงแรงกับร้านยิงลูกโป่ง ก็ไม่เหมือนสไตล์ปกติของเธอเท่าไรนัก
แต่ฉินเซวียนก็ไม่ได้ถามอะไร แค่ยืนมองอยู่ข้างๆ
ลั่วชิงฮวนจ่ายเงินเสร็จก็ยกปืนขึ้นใหม่อีกครั้ง
การยิงรอบที่สองเริ่มต้นขึ้น
ลั่วชิงฮวนยังคงรักษาท่าทางเดิม เล็งเป้า แล้วลั่นไก
ปัง! ยิงโดน
ปัง! ยิงโดนอีก
หลังยิงโดนติดกันหลายนัด ความตั้งใจของลั่วชิงฮวนก็เริ่มไม่แน่นเหมือนตอนแรก
นัดต่อๆ ไปล้วนพลาดเป้า เมื่อจังหวะเสียไป ก็เรียกความรู้สึกกลับคืนมาไม่ได้อีก
กระสุนนัดสุดท้ายยิงออกไป ลั่วชิงฮวนแทบไม่ทันเห็นว่ามันปลิวไปทางไหน
เจ้าของร้านนับเศษชิ้นส่วนที่แตก แล้วรายงานตัวเลขขึ้นมา: “สามสิบสาม”
พอเจ้าของร้านแขวนลูกโป่งชุดใหม่เสร็จ ลั่วชิงฮวนก็เริ่มการยิงรอบที่สามทันทีโดยไม่รอช้า
บางทีอาจเพราะลั่วชิงฮวนตั้งเป้าหมายชัดเจนเกินไป กดดันตัวเองมากเกินไป ผลการยิงรอบหลังๆ กลับแย่กว่าตอนยิงร่วมกับฉินเซวียนรอบแรกด้วยซ้ำ
ยิงครบห้ารอบ
ลั่วชิงฮวนวางปืนลง มองตุ๊กตาผมยุ่งบนชั้นวาง ด้วยสายตาที่มีความไม่ยอมแพ้ปนอยู่
แล้วเธอก็สแกนจ่ายเงินอีกร้อยหยวนให้เจ้าของร้าน
สายตาของฉินเซวียนเฝ้าตามลั่วชิงฮวนตลอด ถึงตอนนี้เขาถึงได้คิดออกว่าเธอพยายามขนาดนี้เพื่ออะไร