ลั่วชิงฮวนเดินเข้าไปในแผงขายของอีกครั้ง รับตุ๊กตาที่เธอหมายปองมานานจากมือเจ้าของร้าน
ได้ตุ๊กตามาแล้ว ลั่วชิงฮวนก็ใช้มือจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงบนหัวตุ๊กตาให้เรียบร้อย
เมื่อเห็นว่าผมถูกจัดให้เข้าที่เข้าทางแล้ว ลั่วชิงฮวนจึงพอใจ อุ้มตุ๊กตากลับมาที่ข้างกายฉินเซวียน
เพราะมุมกล้อง เมื่อก่อนตุ๊กตาตัวนี้ไม่เคยถูกถ่ายเข้าเฟรมเลย
แต่ตอนนี้ ลั่วชิงฮวนอุ้มมันไว้ในอ้อมแขน ยืนเคียงข้างฉินเซวียน ผู้ชมจึงสังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันที
[เดี๋ยวนะ ตุ๊กตาในอ้อมแขนลั่วชิงฮวนนี่ ทำไมดูคุ้นๆ นะ?!]
[โอ้โห! ตุ๊กตาตัวนี้ทำไมเหมือนรูปการ์ตูนหัวของฉินเซวียนขนาดนั้นเลย]
[สรุปว่าลั่วชิงฮวนดื้อดึงขนาดนี้เพราะตุ๊กตาตัวนี้เหรอ?]
[รู้สึกว่าน้ำตาลในเลือดฉันจะไม่พอใช้อีกแล้ว]
[คนสองคนนี้ทำไมหวานกันได้ทุกที่ทุกเวลานะ!]
เมื่อเห็นลั่วชิงฮวนเดินกลับมาที่ข้างกายฉินเซวียน เจ้าของแผงก็มองทั้งคู่อย่างระแวดระวัง
ฉินเซวียนรู้สึกได้ถึงสายตาของเจ้าของร้าน แต่ไม่ไปสนใจ เขาหันไปพูดกับลั่วชิงฮวน: "ยังจะเล่นอีกไหม?"
ลั่วชิงฮวนส่ายหน้า: "ไม่เล่นแล้ว"
"งั้นเราเดินไปข้างหน้ากันต่อไหม?"
"ได้ แต่ข้าขอเอาตุ๊กตาไปไว้ในรถก่อน อย่าให้เปื้อน"
ฉินเซวียนและลั่วชิงฮวนเดินกลับไปที่จอดรถ
เจ้าของแผงมองคนทั้งคู่จากไป ความกังวลในใจก็พลอยหายไปด้วย