เมื่อซูอวี๋พูดจบ ภายในรถก็เงียบไปเนิ่นนาน
หวังเจียเอี้ยนตัวมองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ ความไม่เข้าใจ และยิ่งไปกว่านั้นคือความซับซ้อนที่ไม่อาจบรรยายได้
ซูอวี๋ถูกมองจนรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว ยื่นมือขึ้นเก็บเส้นผมที่ปลิวอยู่บนไหล่ไปไว้หลังหู แต่สายตากลับไม่หลบไม่หนี
"เธอ..."
คำพูดของหวังเจียมาถึงริมฝีปากแต่ก็กลืนกลับลงไป สุดท้ายก็เอ่ยออกมาได้เพียงประโยคเดียว "ตัดสินใจตั้งแต่เมื่อไหร่?"
ซูอวี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบอย่างจริงจัง: "ไม่รู้ว่าจะบอกเป็นช่วงเวลาไหนแน่ชัด อาจจะเป็นตอนถ่ายนิตยสารเมื่อไม่นานมานี้ หรืออาจจะก่อนหน้านั้น ตอนอัดมินิอัลบั้มนั้นก็เริ่มคิดไว้แล้ว"
หวังเจียกลับไปนั่งที่เบาะผู้โดยสาร แล้วรัดเข็มขัดนิรภัยที่เพิ่งปลดออกใหม่
เธอไม่พูดอะไร สมองกำลังย้อนนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาหลายปีนี้
ออโรร่าเกิร์ลเดินผ่านแปดปีมานี้ ทุกย่างก้าวล้วนมีเงาของเธออยู่
จนถึงตอนนี้หวังเจียยังจำตอนที่ซูอวี๋เพิ่งมาถึงบริษัทวันแรกได้
เด็กหญิงอายุสิบสอง ขมวดผมเป็นหางม้า สะพายเป้สะพายหลังสีเหลืองอ่อน ยืนอยู่หน้าประตูห้องซ้อม แล้วค่อยๆ มองเข้าไปข้างในอย่างเขินอาย
ตอนนั้นหวังเจียเป็นผู้ดูแลเด็กฝึก ดูแลเด็กอยู่หลายสิบคน
ซูอวี๋ไม่ใช่คนที่โดดเด่นที่สุด แต่เวลาซ้อมเต้น ดวงตาของเธอเป็นประกายเป็นพิเศษ เหมือนซ่อนดาวสองดวงไว้ข้างใน
หวังเจียจำได้ว่าช่วงปีที่ออโรร่าเกิร์ลยังไม่ประสบความสำเร็จ ทุกครั้งที่วิ่งขึ้นเวทีแสดงตามห้างสรรพสินค้า
บางครั้งเป็นเวทีชั่วคราวที่ตั้งกลางลานชั้นล่างของห้าง ลำโพงมีเสียงกุ๊กกิ๊กของไฟฟ้า แถวหน้าคนเดินผ่านไปมาก็แค่คนหลายสิบคน