ก่อนจะมาเข้ารายการ ตอนถ่ายปกนิตยสารนั้น คอนเซปต์คือ "อิสระ"
ช่างภาพให้ซูอวี๋ยืนอยู่ที่ขอบดาดฟ้า ลมพัดผมและชายกระโปรงของเธอปลิวไปมา เสียงชัตเตอร์ดังกริ๊กๆ
หลังจากถ่ายเสร็จ ทุกคนเก็บของกันหมดแล้ว ซูอวี๋ยังยืนอยู่บนดาดฟ้าคนเดียวอีกครู่หนึ่ง ข้างล่างเป็นถนนที่เต็มไปด้วยรถราวิ่งสัญจรไปมา แสงไฟหน้ารถรวมกันเป็นสายน้ำ
ชั่วขณะนั้น ซูอวี๋คิดว่า ถ้าหากตัวเองกระโดดลงไปจากตรงนี้จะเป็นยังไงนะ?
ซูอวี๋ไม่เคยคิดจะตาย เพราะบนโลกนี้ยังมีอีกหลายสิ่งที่ทำให้เธอห่วงหา
เธอแค่อยากเป็นอิสระเหมือนรถคันพวกนั้น ขับไปทางไหนก็ได้ตามใจ
ตอนนั้นเองที่รู้ว่า บางทีตัวเองควรจะหยุดพักแล้วล่ะ
เสียงของซูอวี๋ดึงความนึกคิดของหวังเจียกลับมา: "พี่เจีย หนูไม่อยากทำแบบนี้อีกแล้ว"
หวังเจียมองเธอ แล้วก็พบว่าตัวเองดูแลเด็กสาวคนนี้มาสิบสามปี ไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนี้บนใบหน้าของเธอมาก่อนเลย
ซูอวี๋พูดต่อ: "หนูอายุยี่สิบสี่แล้ว เข้าบริษัทมาตั้งแต่อายุสิบสอง เต้นมาจนถึงตอนนี้ ครึ่งชีวิตของหนูอยู่บนเวทีมาโดยตลอด"
"แต่ก่อนหนูเคยคิดว่า ถ้าได้ขึ้นไปเต้นบนเวทีที่ใหญ่โตเป็นพิเศษสักครั้งคงดี ใต้เวทีเต็มไปด้วยคน ทุกคนมองมาที่เรา"
"พอได้ขึ้นไปจริงๆ ถึงได้รู้ว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด เวทีมันใหญ่จริงแหละ แต่หนูถูกมัดไว้ให้ยืนอยู่บนนั้น ขยับตรงนี้ไม่ได้ แตะต้องตรงนั้นไม่ได้"
"พอหันไปมองเพื่อนร่วมวงข้างๆ พวกเธอก็ถูกมัดเหมือนกัน แต่สายตาที่พวกเธอมองหนู เหมือนกับว่าความผิดทั้งหมดเป็นของหนู"