ออกจากจวนตระกูลแล้ว ฉู่เซียวนำฉู่ชิงซานมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก
หาใช่การเดินทางไปแสวงธรรมไม่ แต่เป็นการหาที่พำนักแห่งใหม่
สำหรับฉู่เซียวแล้ว ตั้งแต่จากตระกูลมา ก็ไม่มีอาลัยแม้เพียงน้อย
ทว่าฉู่ชิงซานนั้น ยังแอบเหลียวมองไปทางตระกูลฉู่เป็นครั้งคราว
เขาเองก็เคยผ่านช่วงวัยหนุ่มคะนองมาแล้ว และเป็นเพราะสถานที่ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเขานั่นเอง ที่ได้ขัดเกลาความแหลมคมของเขาจนหมดสิ้น
ราวกับเข้าใจจิตใจของเขา ฉู่เซียวจึงยิ้มบาง ๆ “นับจากนี้ไป ข้าจะเลี้ยงท่านเอง”
แม้ตอนนี้เขายังยากจนนัก ออกจากบ้านยังต้องไปขอยืมเงินจากภรรยา
แต่เขาจะไม่ยากจนตลอดไป เขาจะบำเพ็ญเพียรอย่างขยันหมั่นเพียร จะก้าวขึ้นเป็นผู้แข็งแกร่งในแดนใดแดนหนึ่ง แข็งแกร่งจนไม่มีผู้ใดกล้ารังแก
“ดี”
ฉู่ชิงซานยิ้มอ่อนโยน ไม่หันหลังกลับมามองอีก
เมื่อคิดได้แล้ว เพียงลูกปลอดภัย ภูเขากันดารก็เป็นบ้านได้
ไม่นานนัก สองพ่อลูกก็หยุดร่างหน้าร้านค้าแห่งหนึ่ง
‘ห้องภาพตานชิง’ ร้านขายตำราและอักษรภาพ หน้าร้านไม่ใหญ่นัก ข้อดีคือด้านหลังมีลานกว้างไม่น้อย จัดเป็นทั้งที่อยู่และที่ค้าขายในตัว
เจ้าของร้านเป็นชายชราอายุเกินเจ็ดสิบ เขียนอักษรได้งดงาม แต่น่าเสียดายที่การค้าซบเซา อีกทั้งอายุมากแล้ว อยากกลับไปตายบ้านเกิด จึงตั้งใจจะขายร้านเพื่อกลับบ้านไปใช้บั้นปลาย
เมื่อเป็นเรื่องเงินทอง ฉู่เซียวก็ละเอียดถี่ถ้วนขึ้น
หลังต่อรองกันยกใหญ่ ชายชรายินยอมทิ้งตำราและอักษรภาพเต็มร้านไว้ให้
“ท่านพ่อ ท่านพักอยู่ที่นี่ก่อนเถิด รอให้ลูกหาเงินได้ จะเปลี่ยนจวนใหญ่ให้ท่าน” ฉู่เซียววางสัมภาระลง แล้วขยันขันแข็งกวาดใบไม้ในลาน
ที่นี่นับว่าเงียบสงบดี นอกเสียจากบ้านเรือนจะเก่าทรุดโทรม อย่างอื่นก็ไม่มีอะไร
ที่สำคัญคือ เดินผ่านถนนไปสามสายก็ถึงจวนตระกูลเย่
เวลานี้ โถงใหญ่ของตระกูลเย่สว่างไสวด้วยแสงไฟ
เย่เทียนเฟิงคงดื่มสุราไปหลายจอก มึนเมาพอสมควร เอนกายเกรียจคร้านอยู่บนเก้าอี้