สายลมรัตติกาล ไม่รู้ว่ามีกลิ่นหอมของสตรีเพิ่มเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด
เย่เหยามาแล้ว นางย่างกรายเข้าไปในศาลบรรพชนอย่างงดงาม ในมือยังถือกล่องอาหารมาด้วย
เห็นฉู่เซียวนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น แววตาของนางก็พลันเบ้ขึ้นอีกนิด เจ้าหนุ่มนี่ช่างรู้จักขี้เกียจหนีงาน ท่านพ่อให้เจ้ามาคุกเข่าที่ศาลบรรพชน แต่เจ้ากลับมานอนหลับสบาย
ทว่า ฉู่เซียวก็มิได้หลับอย่างสงบ ราวกับกำลังฝันร้าย คิ้วขมวดแน่น
“ตื่นเถิด” การหยิกคน คงเป็นพรสวรรค์ของสตรี เย่เหยาในยามนี้ก็หยิกได้คล่องมือทีเดียว
อึก!
ฉู่เซียวร้องอึ้งในลำคอ ลืมตาขึ้นพรึ่บพลันทะยานกายลุกนั่ง
บังเอิญ เย่เหยาอยู่ใกล้แค่ตัว ทั้งคู่พลันเผชิญหน้ากันตรงๆ
สี่ตาประสาน เย่เหยาอดมิได้ที่จะตะลึงไปชั่วขณะ เพราะในดวงตาของพี่เขย ราวกับมีสิ่งใดสิ่งหนึ่ง สิ่งใดกันนะ! คือหงส์เพลิงตัวหนึ่ง หงส์ที่กำลังลุยไฟกางปีก
ทว่า เมื่อจ้องดูอีกครั้ง หงส์เพลิงก็อันตรธานไปอย่างไร้ร่องรอย
นางคิดว่าตนดูผิด วางกล่องอาหารลง ลงมือเลย ง้างเปลือกตาของฉู่เซียวพลางเพ่งมองดูแล้วดูเล่า
“เจ้า หาอะไรอยู่น่ะ!” ฉู่เซียวเอ่ยอย่างซื่อๆ สมองยังมึนงง
“ข้า....” คำพูดมาถึงปาก เย่เหยาพลันชะงักงัน มัวแต่หาหงส์เพลิง ไม่รู้ตัวเลยว่าชิดใกล้เกินไป ปลายจมูกแทบจะเสียดสีกับหน้าพี่เขยแล้ว
ตาโตจ้องตาปรือ
บรรยากาศพลันประหลาดอยู่ชั่วขณะ
กระทั่งสายลมโชยมา เย่เหยาจึงรีบผละถอยลุกขึ้น “พี่สาวปิดด่านอีกแล้ว ให้ข้านำอาหารมาให้เจ้าบ้าง”
“ขอบใจมาก” ฉู่เซียวหัวเราะหึๆ
“ค่อยๆ กินเถิด” เย่เหยาทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค แล้วหมุนกายจากไป
ก่อนออกจากศาลบรรพชน นางมิวายหันกลับมาชายตามองอีกครั้ง
ไม่รู้เพราะเหตุใด พี่เขยในค่ำคืนนี้ ดูราวกับแตกต่างจากทุกวันไปบ้าง แต่จะต่างตรงไหน นางก็พูดมิได้
แล้วก็หงส์เพลิงน้อยตัวนั้น นางตาฝาดไปหรือ?
“ปวดหัวจริง” หลังจากเย่เหยาจากไป ฉู่เซียวก็เอาแต่กดคลึงขมับ
รอจนจิตใจว่างเปล่า เขาจึงนั่งขัดสมาธิ สงบจิตแน่วแน่ หลับตาพินิจภายใน
ครั้นพินิจดู ก็ทำให้เขาตกใจอย่างแท้จริง ในสมองของเขา กลับมีทะเลกว้างใหญ่เพิ่มขึ้นมาแห่งหนึ่ง
ใช่แล้ว ทะเลกว้างใหญ่ ละลานตาอยู่ทั่วบริเวณ มีรัศมีเรืองรองร่ายรำ มีแสงสีประหลาดพวยพุ่ง