ฟู่!
เมื่อฉู่เซียวลืมตาขึ้นอีกครั้ง ลมหายใจขุ่นก็ถูกขับออกมาอย่างเต็มอิ่ม
เมื่อเทียบกับก่อนหน้า ดวงตาทั้งคู่ของเขาลุ่มลึกยิ่งกว่าเดิม และหากจ้องมองดี ๆ ดูเหมือนจะเห็นภาพหงส์ไฟอาบเพลิงสยายปีกอยู่ในแววตา ปรากฏเลือนราง
“เลือดแท้เทพเสวียนอู่หยดเดียวช่างวิเศษนัก”
ฉู่เซียวแบมือแล้วกำหมัด แรงปราณระหว่างนิ้วมือดุดัน
เมื่อตรวจสอบภายในเรือนกาย ก็เห็นภาพอันน่าพิศวงอีกแบบ กระดูกและเนื้อดูเหมือนจะผ่านการหลอมใหม่ ไม่เพียงแข็งแกร่งขึ้น แต่ยังเคลือบด้วยแสงทองจาง ๆ ชั้นหนึ่ง
“ดี”
ได้ยินเพียงเสียงร้องคำราม เขาพลิกตัวลุกขึ้น โผงผางใต้ต้นไม้เทพ ฝึกหมัดเท้า เสียงกระดูกร่างกายดังเปรี๊ยะ ๆ ไม่ขาดระยะ
เลือดเสวียนอู่หยดเดียว ทำให้เขาหลอมกระดูกเปลี่ยนร่าง
ในอดีต ทุกครั้งที่ใช้หมัดเทียนกัง ร่างกายของเขาจะเจ็บปวดรุนแรงเป็นพัก ๆ เพราะแรงสะท้อนกลับของหมัดเทียนกังภายใน
แต่บัดนี้ อาการเช่นนั้นไม่มีอีกแล้ว ต่อยหมัดออกไปหลายสิบครั้ง กระทั่งพลังปราณดำใกล้เหือดแห้งสิ้น ก็ยังคงกระปรี้กระเปร่า
“กลิ่นอายโบราณยิ่งนัก” เยาเยาเป็นผู้ชม จมูกเล็กกระดิกฟุดฟิดนับสิบครั้ง ในแววตายังซ่อนความหวาดหวั่นลึก ๆ ไว้
นางไม่ใช่มนุษย์ จึงไวต่อกลิ่นอายแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
ด้วยเหตุนี้เอง สายตาที่นางมองฉู่เซียวจึงเต็มไปด้วยความฉงน
ไอ้หนูนี่ คงไม่ได้กินสมบัติล้ำค่าระดับบรรพชนเข้าไปหรอกนะ อย่างเช่น เลือดมังกรเทพในตำนาน
“ขั้นกำเนิดแรกเริ่มขั้นหก”
ฉู่เซียวเก็บหมัดเท้าแล้ว ยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน
ขณะดีใจ เขายังไม่ลืมที่จะขอบคุณลวี่หยางด้วย หากไม่ใช่เพราะเจ้าหมอนั่นขวางทางกลางคัน เขาก็คงไม่ได้พบเซี่ยงอวี่ และไม่ได้เลือดแท้เทพเสวียนอู่หยดนี้